Ἡ Πίστη ὅταν ὀρίζεται ως ἰδεολογία, ένα σύνολο ἀξιῶν, αποφατικών ἰδανικῶν, μιᾶς ἠθικοπλαστικής, μεταπρατικής ἰδιοτέλειας, καὶ ἑνὸς τρόπου ζωῆς ποὺ ἐξυμνεῖ τὸν ἀτομοκεντρισμό. Οταν λογίζεται ὡς Ψυχολόγημα ἄκρατου αὐτοδικαιωτισμοῦ μὲ ἀπώτερο σκοπό, την διαιωνιση τοῦ ἐγὼ καὶ τὴν ἐξασφάλιση τῶν μηχανισμῶν ἄμυνας ἔναντι στὸ ἀβέβαιο, τὸ ἄγνωστο, τὸ ἄδηλο, τὸ ἐρωτικό… τότε ἡ πίστη γίνεται δογματισμός, καὶ φανατισμὸς καὶ ὁδηγεῖ στὸ ὁριστικὸ τέλος της.
Ποια μοναξιά είναι χειρότερη από την έλλειψη εμπιστοσύνης;
Μόνο ὅταν ἡ Πίστη βιώνεται ὡς Ἄθλημα Σχέσης μεταξὺ τῶν δύο πού, ο ἕνας ποθεῖ καὶ εἶναι παθιασμένος νὰ ζεῖ τὴν ζωὴ τοῦ ἄλλου, να φτάσουν στὴν μέθεξη τῆς ἴδιας οὐσίας ἐνῷ μετέχουν στὶς δυὸ φύσεις ἕτεροι, όταν καταντησει νὰ αὐτογονιμοποιεῖται ἡ Σχέση αὐτὴ σὲ μιὰ θυσιαστικὴ αὐτοπαράδοση ἄχρι θανάτου σὲ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ὁ Πρωταίτιος καὶ Ἐραστὴς στὴ ζωὴ τῶν δύο χαρίζεται,τότε ἡ Πίστη ἐλευθερωνέται ὡς Ἐμπιστοσύνη!
