Πόσες φορές ἀλήθεια ἀφιερώνουμε χρόνο στό νά σκεφτοῦμε πραγματικά καί βαθιά τή φύση τοῦ θανάτου;
Ἔτσι εἴτε ἀλλιῶς ὁ θάνατος εἶναι κάτι κακό, ἀπαίσιο καί ἀποκρουστικό, ψυχρό καί παγερό.
Ἄν ἦταν στό χέρι μας, δέν θά σβήναμε μήπως αὐτήν τήν τελεία ἀπό τό πλάνο τῆς ζωῆς;
Καί ἐάν ὄντως εἴχαμε αὐτήν τήν ἐξουσία καί ἐξαφανίζαμε τόν θάνατο, δέν θά μέναμε μπροστά στό καβάντζο τῆς ζωῆς μέ τό μεγάλο ἐρώτημα “πρός τί ὅλα αὐτά, ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ἀναπνοῆς πού μᾶς χαρίζει ζωή;”
Ὁ ἄνθρωπος μέ Παιδεία, ὄχι ὁ ἐγγράμματος ἀλλά ὁ μορφωμένος, ὁ παντοτεινά νέος, μέ ἐξανάσταση συνειδήσεως, πληρωμένος μέ πύρωση ἀνδρείας εἶναι καταδικασμένος νά εἶναι ἐλεύθερος.
Ἄς πάψει ἡ ἀμέλεια (ἔλλειψη μελωδίας) καί ἄν πράξαμε ἀνοσιουργήματα, κακουργήματα, ἄς λάβουμε ἐκ νέου τή Μελωδία τῆς Ζωῆς Αὐτοῦ, τήν Ἀρμονία τῆς Φιλίας Του καί τόν Ρυθμό τῆς Ἀγάπης Του γιά ἐμᾶς, διότι “ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε τρελοί, ἀλλά μέ σώφρονα Θεό”
Ἄς γίνουμε ἕνας λαός ὄχι μέ μικρές σκέψεις καί μικρόψυχες σχέσεις.
Νά πάψει ἡ νοητική νηστεία καί ἄς γίνουμε ὁ Πνευματικός Ἄρτος τοῦ Θεοῦ γιά τόν εὐλογημένο τοῦτο τόπο…
– Ὄχι πλέον ἐπανάπαυση καί ἀνάπαυση ἀλλά ἀνάταση, ἐξανάσταση καί ἐπανάσταση…
– Νά ἀπελπιζώμεθα; Καλύτερα νά ἀγωνιζώμεθα…
