Ὁ ἐρωτισμός, αὐτός ὁ θρίαμβος τοῦ ὀνείρου ἐπὶ τῆς φύσης, εἶναι τὸ ἀπομονωμένο καταφύγιο τοῦ ποιητικοῦ πνεύματος, ἐπειδὴ ἀρνεῖται τὸ ἀδύνατο.
Αὐτὸ εἶναι ὁ ἐρωτισμός: νὰ δέχεσαι νὰ παραδοθεῖς σὲ ἕναν ἄνθρωπο καὶ ὄχι σὲ κάποιον ἄλλο… βρίσκεται στὴν πιθανότητα μιᾶς χειρονομίας. Ἀνήκει στὴ σφαῖρα τῶν ὀνείρων.
“Ο Μεγάλος Ερωτικός είναι ένας λαϊκός θεός που ζει στη φαντασία μας απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός.” (Μ.Χαντζιδάκις)
Κάπως ἔτσι θέλησα νὰ σταχυολογήσω σὲ αὐτὸ τὸ ἀμείλκτα, ταπεινό μονόγράμμά, τις μὴ σταχυολογημένες μου σκέψεις, περισπασμοὺς καὶ αἰσθήματα γιὰ τὴ ζωή, τον ΄ανθρωπο καὶ τὸν Θεό, Εκείνον ποὺ εἶναι τὸ πιὸ Ἀξιέραστο Ὅν ἐπι τῶν Κόσμων.
