Μόνο αυτός που πιστεύει είναι υπάκουος και μόνο αυτός που είναι υπάκουος πιστεύει… έγραφε ο θεολόγος, ο πάστορας, ο μάρτυρας και κατάσκοπος, Δρ.Dietrich Bonhoeffer απο το κελί του στο Tegel και λίγο πριν τη μετάβαση του στο Flossenburg όπου ,με προσωπική εντολή του Hitler,στις 9 Απριλίου 1945 εκτελέστηκε.
Δυο εβδομάδες μετά, οι σύμμαχοι είχαν μπεί στο εν λόγω στρατόπεδο συγκέντρωσης και ο πόλεμος είχε λήξει…
Είναι χαρακτηριστικό —και πλεονέκτημα— των δυνατών αντρών, να ανασύρουν τα κρίσιμα θέματα και να σχηματίζουν μια ξεκάθαρη γνώμη γι’ αυτά. Οι αδύναμοι πάντα πρέπει να αποφασίσουν μεταξύ εναλλακτικών απόψεων που δεν είναι δικές τους.Η δράση δεν πηγάζει από τη σκέψη, αλλά από την ετοιμότητα για ανάληψη ευθύνης.
Λίγο πριν τον απαγχονισμό του,έγραψε το εν λόγω κείμενο που βλέπετε στην εικόνα (Wer bin Ich-Ποιός είμαι;).Διαβάστε το κάτωθι,στην Ελληνική γλώσσα:
–“Ποιος είμαι; Συχνά μου λέν’ πως βγαίνω απ’ της φυλακής μου το κελί
ήρεμα, ακλόνητα και ευδιάθετα —σαν ευγενής που βγαίνει από τον πύργο του.
–Ποιος είμαι; Συχνά μου λέν’ με τους φρουρούς μου πως συνομιλώ
ελεύθερα, αδερφικά, ξεκάθαρα —λες και στην εξουσία μου είναι να τους διατάζω.
–Ποιος είμαι; Και μου λέν’ ακόμα πως της δυστυχίας μου τις μέρες υπομένω
αγέρωχα, ατάραχα και χαμογελαστά —σαν κάποιος που’ναι μαθημένος να νικά.
Είμαι λοιπόν εγώ αυτά που οι άλλοι λέν’ για μένα
ή είμαι μόνο αυτό που ξέρω εγώ πως είν’ ο εαυτός μου; —ανήσυχος και παιδεμένος κι ασθενής, όπως πουλί μες στο κλουβί που ασφυκτιά λες κι έχουν το λαιμό του στραγγαλίσει χέρια, ποθώντας χρώματα, λουλούδια, κελαηδίσματα πουλιών,
διψώντας για δυο λόγια τρυφερά, μια συντροφιά, ,τρέμοντας από την οργή για τυραννίες κι εξευτελισμούς,
τρέμοντας απ’ την προσδοκία εξελίξεων τρανών ,τρέμοντας απ’ ανησυχία για φίλους σε απόσταση απείρου ,άδειος και κουρασμένος στην προσευχή, τη σκέψη και την πράξη, μισολιπόθυμος κι έτοιμος ύστατο χαιρετισμό σ’ όλα να δώσω;
–Ποιος είμαι; Τούτο ή εκείνο;
Είμαι ένας κάποιος σήμερα και αύριο κάποιος άλλος;
Ή μήπως και τα δυο συγχρόνως είμαι—υποκριτής στους άλλους
και μπρος στον εαυτό μου ένας τιποτένιος και κατάπτυστος δειλός;
Ή να υπάρχει τάχα ακόμα μέσα μου κάτι απ’ τη νικημένη στρατιά
που άτακτα υποχωρεί από μια ήδη κερδισμένη νίκη;
–Ποιος είμαι; Ετούτες οι μοναχικές μου σκέψεις με χλευάζουν…
Μα όποιος και να’μαι, Κύριε, Εσύ γνωρίζεις πως είμαι δικός Σου….”
–Ένας άνθρωπος που στάθηκε ενάντια στην ιδεολογικοπολιτική,και θρησκευτική καθυπόταξη,
–Ένας άνθρωπος που απέκτησε στα 21 του,το διδακτορικό του(!) ,αψηφώντας τον εφησυχασμό και την άβουλη αδιαφορία,
–Ένας άνθρωπος που,οι αιμοροίδουσες ισομετρήσεις των “πιστών” για “βιβλική αλήθεια” την αφόρισε ως άψυχη θεοσέβεια,
–Ένας άνθρωπος που παρότι,την Inteligencia και Elit της προέλευσης του, αρνήθηκε την αίγλη της εξουσίας και της υποταγής,
Ένας άνθρωπος με σιδερένια αφοσίωση, τρυφερή κατάνυξη και υπεύθυνη φιλία αποκλειστικά με το Χριστό.
Τελειώνει το ποίημα του ,κραυγάζοντας σε σας και σε μένα σήμερα που, οφείλουμε όχι από “έλλειψη πίστεως”,ούτε απο αδημονία ή πλεονασμό “πατριωτισμού” αλλά από ώθηση Θεού για πιότερη Υπακοή πως::
–Οφείλουμε να ζούμε σε μια “Ομολογούσα Εκκλησία”” εντός της κοινωνίας,
–Αποτελεί ύψιστη αναγκαιότητα η εκκλησία να είναι “Μαχόμενη” και όχι αδρανούσα,
–Όταν ο φασισμός και η κατάλυση της δημοκρατίας γίνεται συνήθεια, η Αντίσταση βαίνει ως Καθήκον,
–ο Δημιουργός αλλά και Ποιητής μιας εκ βάθρων αναδημιουργίας που συντελείται όταν, ο άνθρωπος μετά την Πτώση γνωρίσει τόσο την αμαρτωλότητά του όσο και τη μεγάλη διάσωσή του, τη «Μεγάλη Σωτηρία» του μέσ’ απ’ την αντικατάσταση στη δική του θέση του Μεσσία, του Σωτήρα Χριστού.
–Η έλλειψη της «γειτονίας ανθρώπου» δεν είναι άλλη από την έλλειψη της κοινότητας των πιστών, της εκκλησίας. Όχι βέβαια της εκκλησίας με την έννοια ενός θρησκευτικού θεσμού στον οποίο οι συγκλίνουσες θρησκευτικές ευσέβειες οδηγούν τον άνθρωπο, αλλά που μέσα τους εκείνος εξακολουθεί να υπάρχει και να δρα όπως ακριβώς και σε όλες τις άλλες ανθρώπινες κοινότητες, δηλαδή διατηρώντας όλα τα χαρακτηριστικά της αυτοδύναμης σαρκικής του ύπαρξης και απλά «υπερθέτοντας» το Θεό, αλλά της εκκλησίας με τη βιβλική της έννοια ως «νύμφη Χριστού»,ως «σώμα Χριστού»,δηλαδή σώμα του οποίου ο Χριστός αποτελεί οργανικά την κεφαλή ενώ τα μέλη συνδέονται μεταξύ τους όχι απευθείας το ένα με το άλλο αλλά επειδή έχουν όλα τα ίδια διαπιστευτήρια: στα πόδια του Σταυρού έχουν θυσιάσει το εγώ τους, έχουν μετανοήσει και έχουν λάβει την ίδια Χάρη και απελευθέρωση αφού έχουν αναγεννηθεί Άνωθεν.
— Είναι πέρα για πέρα αληθινό ότι μόνο ως μεμονωμένο άτομο μπορεί ο άνθρωπος ν’ ακούσει το κάλεσμα του Θεού και του Χριστού Του,για την Αποστολή στη ζωή αυτή,
— Ο κοσμικός νικητής θα θριαμβεύει όταν υπερισχύει, ο πνευματικός «νικητής» θα
θρηνεί. Θα άγχεται. Θα δυσθυμεί. Θα νιώθει κάματο δουλεύοντας σε κυρίους τους οποίους είχε προηγουμένως απορρίψει. Θα υποφέρει από την έλλειψη αυθεντικής σχέσης με το Θεό, τόσο που θα πνίγεται. Θα νιώθει εγκλωβισμένος, στραγγαλισμένος. Θα ποθεί έντονα να γευτεί ξανά τη χαρά του Κυρίου που τόσο βασανιστικά
του λείπει.
Γιατί φίλοι μου,αυτή είναι η ρήση της Αλήθειας του Θεού μέσ’ από το Χριστό Μου: «Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθεί άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού» .
Και αυτή είναι η προϋπόθεση για να μπορούμε να επιποθήσουμε, τη sanctorum communio, την αυθεντική συμμετοχή μας στην κοινωνία των άτακτων,ανένταχτων χριστιανών της οποίας ο Κύριος είναι ο Χριστός—είτε ανήκουμε στην παράταξη των
εκάστοτε «δυσαρεστούντων» είτε των «δυσαρεστουμένων».
Ας πούμε λοιπόν κι εμείς μαζί με το Dietrich Bohnhoeffer
«Συ, Κύριε, γνωρίζεις ότι είμαστε δικοί Σου» και ας συμπληρώσουμε αυτή την ομολογία:
Είμαι δικός Σου γιατί Εσύ «γνωρίζεις το κάθισμα και την έγερσίν μου…τους λογισμούς…τας οδούς μου…το μόρφωμα των νεφρών μου…το αδιαμόρφωτον του σώματός μου…».
Αυτά μπορούν ειπωθούν,να βιωθούν και να γίνουν ζέση και στάση ύπαρξης μόνο όταν βρίσκεσαι ενώπιον της αγχόνης,του θανάτου,θάνατου του Σταυρού του Χριστού…
Κωνσταντίνος Ν. Μουρούτης