” Τελετή αηδίας ή Βάπτισμα Μετάνοιάς;!”

Στη μεταμοντέρνα έκδοσή του, ο λύκος του παραμυθιού, θα μπορούσε να είναι…γαλοπούλα!

Με πολύ απογοήτευση και θλίψη για την κατάντια της κοινωνίας μας και με γνώμονα το ευαγγελικό μήνυμα “και οι λίθοι κεκράξονται”, θα καταθέσω κι εγώ ένα λιθαράκι σε έναν διάλογο που ποτέ δεν εξαγγέλθηκε και ποτέ δε θα γίνει!

Υπάρχουν ορισμένοι τρόποι να λατρεύεις τον Θεό που ισοδυναμούν με βλασφημία. Υπάρχουν τρόποι να αρνείσαι τον Θεό, που ισοδυναμούν με λατρεία.

Πολιορκημένοι από ωκεανούς προβλημάτων και μή έχοντες λύσεις για τις απανωτές “κρίσεις” τώρα, μας επιφέρουν ακόμη ένα διχαστικό, αηδιαστικά σαθρό δίλημμα, αναφορικά με το ΠΩΣ, ΓΙΑΤΙ και Τι τρόπο πρέπει να λαμβάνει χώρα η Βάπτιση…

Όλοι τούτοι που, τρέχουν ψευδώς να διακήρύξουν την υποστήριξη ή αντίθεση τους στα τελευταία τεκναινόμενα ( βλέπε “βάπτιση” του τούρκου απο τα κατεχόμενα και επιβράβευση του μετά από την ΠτΔ, ειδέ “βαφτίσια” ομογενούς -ανομοιογενούς “ζεύγους” εξ Αμερικής, χοροστατούντος και του ελπιδοφόρου αρχιεπισκόπου κτλ,), οφείλουν ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ να προστρέξουν στην Πηγή και από εκεί να “αντλήσουν” το λόγο, την αιτία ,τον τρόπο και το αποτέλεσμα μιας Χριστιανικής Βαπτίσεως ( για οτιδήποτε άλλο, που θα γίνει ως φαιδρά πορτοκαλέα και happening με celebrities etc,etc. μπορούν να το πράξουν με την κατάχρηση πλέον της “ελευθερίας ” που τους έχει αποδοθεί!).

Με το βάπτισμα ομολογούμε την πίστη μας στο θάνατο και στην ανάσταση του Ιησού Χριστού και δίνουμε μαρτυρία για το θάνατό μας ως προς την αμαρτία και την πρόθεσή μας να βαδίσουμε σε μια νέα ζωή.

Έτσι, αναγνωρίζουμε το Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα, γινόμαστε λαός Του και έχουμε την εισδοχή ως μέλη στη εκκλησία Του.

Το βάπτισμα είναι σύμβολο της ένωσής μας με το Χριστό, της συγχώρησης των αμαρτιών μας και της αποδοχής του Αγίου Πνεύματος.

Το βάπτισμα τελείται με κατάδυση στο νερό και προϋποθέτει βεβαίωση πίστης στον Ιησού και απόδειξη μετάνοιας από την αμαρτία. Ακολουθεί τη διδαχή από τη Γραφή και την αποδοχή των διδασκαλιών της.

Στο τέλος της διακονίας Του ο Χριστός έδωσε την εντολή στους μαθητές Του: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς.» (Ματθ. κη΄18-20).

Στην εντολή αυτή ο Ιησούς κάνει σαφές ότι απαιτεί το βάπτισμα εκείνων οι οποίοι επιθυμούν να αποτελέσουν μέρος της εκκλησίας Του, της πνευματικής βασιλείας Του. Καθώς, με τη διακονία των μαθητών, το ΄Αγιο Πνεύμα οδηγούσε τους ανθρώπους να μετανοήσουν και να δεχθούν τον Ιησού ως Σωτήρα τους, έπρεπε να βαπτισθούν στο όνομα του Τριαδικού Θεού.

Το βάπτισμά τους θα αποδείκνυε ότι είχαν εισέλθει σε προσωπική σχέση με το Χριστό και υποσχέθηκαν να ζήσουν σε αρμονία με τις αρχές της βασιλείας της χάρης. Ο Χριστός ολοκλήρωσε την εντολή Του να βαπτίζουν με τη βεβαίωση, «και ιδού, εγώ είμαι μεθ’υμών πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος».

Ο Χριστός είπε πως «όστις πιστεύση και βαπτισθή, θέλει σωθή». (Μάρκ. ις΄16). Στην αποστολική εκκλησία το βάπτισμα αυτομάτως ακολουθούσε την αποδοχή του Χριστού. Ήταν η επιβεβαίωση της πίστης του νεοφύτου. (Πράξ. η΄12, ις΄30-34).

Το ρήμα βαπτίζω προέρχεται από το αρχαίο ρήμα βάπτω που σήμαινε βυθίζω (κυριολεκτικά σε υγρό ή αίμα). ΄Οταν το ρήμα βαπτίζω αναφέρεται στο βάπτισμα με νερό, οδηγεί στην ιδέα της κατάδυσης ενός ατόμου κάτω από το νερό.

Η έννοια του βαπτίσματος είναι στενά συνδεδεμένη με τον τρόπο της εφαρμογής του. «Μόνο όταν το βάπτισμα γίνεται με κατάδυση φαίνεται η πλήρης σημασία του.»

΄Οπως η κάλυψη με νερά συμβολίζει μια κατακλύζουσα θλίψη και στενοχώρια (Ψαλμ. μβ΄7. ξθ΄2, ρκδ΄4,5), έτσι και το νερό βαπτίσματος του Ιησού αντιπροσώπευε μια προφητική αναπαράσταση των παθών, του θανάτου και της ταφής Του (Μάρκ. ι΄38, Λουκά ιβ΄50), και η ανάδυσή Του από το νερό συμβόλιζε την ανάστασή Του που θα ακολουθούσε. (Ρωμ. ς΄3-5).

Το βάπτισμα δε θα είχε σημασία ως σύμβολο των παθών του Χριστού, «αν η αποστολική εκκλησία εφάρμοζε έναν τρόπο βαπτίσματος διαφορετικό από την κατάδυση.» Επομένως, «το ισχυρότερο επιχείρημα για το βάπτισμα με κατάδυση είναι θεολογικό.»

Στο βάπτισμα οι πιστοί εισέρχονται στην πείρα των παθών του Κυρίου μας. Ο Παύλος είπε: «Αγνο¬είτε ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; Συνετάφημεν λοιπόν μετ’αυτού διά του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα καθώς ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών διά της δόξης του Πατρός, ούτω και ημείς περιπατήσωμεν εις νέαν ζωήν.» (Ρωμ. ς΄3,4).

Η στενή σχέση του πιστού με το Χριστό αποκαλύπτεται μέσα από τις εκφράσεις «εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν», «εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν», «συνετάφη¬μεν μετ’αυτού διά του βαπτίσματος». «Στη συμβολική πράξη του βαπτίσματος ο πιστός εισέρχεται στο θάνατο του Χριστού, και με μια πραγματική έννοια αυτός ο θάνατος γίνεται δι¬κός του θάνατος. Και εισέρχεται στην ανάσταση του Χριστού και αυτή η ανάσταση γίνεται δική του ανάσταση.»

Στο βάπτισμα οι πιστοί απαρνούνται τον κόσμο. Υπακούοντας στην εντολή «εξέλθετε εκ του μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, και μη εγγύσητε ακάθαρτον» (Β΄Κορ. ς΄17), οι υποψήφιοι δηλώνουν δημόσια ότι εγκαταλείπουν το Σατανά και ότι δέχονται το Χριστό στη ζωή τους.

Στην αποστολική εκκλησία η κλήση για μετάνοια περιλάμβανε και την κλήση για βάπτισμα. (Πράξ. β΄38). Έτσι, το βάπτισμα σημαίνει πραγματική μετάνοια.

Οι πιστοί πεθαίνουν ως προς τις παραβάσεις του νόμου και αποκτούν τη συγχώρηση της αμαρτίας με το αίμα του Χριστού που εξαγνίζει. Η τελετή του βαπτίσματος είναι απόδειξη εσωτερικού καθαρισμού – καθαρισμό από τις αμαρτίες των οποίων έγινε εξομολόγηση.

. Κατά το βάπτισμά Του ο Ιησούς έλαβε ειδική επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, που σημαίνει ότι χρίσθηκε για την αποστολή την οποία Του είχε αναθέσει ο Πατέρας Του. (Ματθ. γ΄13-17, Πράξ. ι΄38).

Η πείρα Του αποκαλύπτει ότι το βάπτισμα διά ύδατος και το βάπτισμα διά Πνεύματος συνυπάρχουν, ότι ένα βάπτισμα χωρίς το ΄Αγιο Πνεύμα είναι ατελές.

Στην αποστολική εκκλησία η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος συνήθως ακολουθούσε το βάπτισμα διά ύδατος. Έτσι και σήμερα, όταν βαπτιζόμαστε στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αφοσιωνόμαστε, αφιερωνόμαστε στις τρεις μεγάλες δυνάμεις του ουρανού, ενωνόμαστε με αυτές για να διαδώσουμε το αιώνιο ευαγγέλιο.

Ως σύμβολο αναγέννησης του ατόμου (Ιωάν. γ΄3,5), το βάπτισμα σημαίνει και την είσοδο του ανθρώπου στην πνευματική βασιλεία του Χριστού. Εφόσον ενώνει το νέο στην πίστη με το Χριστό, λειτουργεί ως η θύρα της εκκλησίας.

Με το βάπτισμα ο Κύριος προσθέτει νέους μαθητές στο σώμα των πιστών – το σώμα Του, την εκκλησία. (Πράξ. β΄41,47, Α΄Κορ. ιβ΄13). Τότε γίνονται μέλη της οικογένειας του Θεού.

Η Γραφή συγκρίνει τη σχέση ανάμεσα στο Χριστό και στην εκκλησία Του με το γάμο. Στο γάμο τα δύο μέρη πρέπει να γνωρίζουν καλά τις ευθύνες και τις δεσμεύσεις που αυτός εμπεριέχει. ΄

Οσοι επιθυμούν να βαπτισθούν, πρέπει να παρουσιάσουν στη ζωή τους πίστη, μετάνοια, τους καρπούς της μετάνοιας, να έχουν κατανοήσει τη σημασία του βαπτίσματος και τα επακόλουθα της πνευματικής σχέσης.

Οσοι επιθυμούν το βάπτισμα, πρέπει να ομολογήσουν πίστη και εμπειρία μετάνοιας. Αλλά όσο δε φέρουν «καρπούς αξίους της μετανοίας» (Ματθ. γ΄8), δε θα ικανοποιήσουν τις βιβλικές απαιτήσεις για το βάπτισμα.

Η ζωή τους πρέπει να αποδείξει την προσκόλλησή τους στην αλήθεια όπως ήταν στον Ιησού, και να εκφράσουν την αγάπη τους στο Θεό υπακούοντας στις εντολές Του.

Ετοιμαζόμενοι για το βάπτισμα πρέπει να εγκαταλείψουν τις πλανημένες δοξασίες και συνήθειες. Οι καρποί του Πνεύματος που επιδεικνύονται στη ζωή τους, θα αποκαλύψουν ότι ο Κύριος κατοικεί μέσα τους και αυτοί μέσα Του. (Ιωάν. ιε΄1-8).

Το βάπτισμα ενσωματώνει τους νεοφύτους στην εκκλησία με το γενικό πλαίσιο ‘’η εκ νέου γέννηση’’. Η επιστροφή τους παρέχει σε αυτούς το δικαίωμα να βαπτισθούν και να γίνουν μέλη της εκκλησίας. Η ενσωμάτωση λαμβάνει χώρα με την ‘’αναγέννηση’’ και όχι με τη ‘’γέννηση βρέφους’’.

Γι’αυτό οι πιστοί βαπτίσθηκαν – «άνδρες τε και γυναίκες». (Πράξ. η΄12,13,29-38, θ΄17,18, Α΄Κορ. α΄14). «Πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν έχει επιτραπεί και δεν έχει υποδειχθεί το νηπιοβάπτισμα.»

Επειδή τα βρέφη και τα μικρά παιδάκια δεν μπορούν να έχουν την εμπειρία της επιστροφής, δεν μπορούν και να βαπτισθούν. Αυτό σημαίνει ότι εξαιρούνται από την ολότητα της νέας διαθήκης; Και βέβαια όχι!

Ο Ιησούς δεν τα εξαιρεί από τη βασιλεία της χάρης.

Ο Ίδιος είπε: «Αφήσατε τα παιδία και μη εμποδίζετε αυτά να έλθωσι προς εμέ, διότι των τοιούτων είναι η βασιλεία των ουρανών.» Στη συνέχεια έθεσε τα χέρια Του επάνω τους. (Ματθ. ιθ΄14,15). Οι πιστοί γονείς εκπληρώνουν ένα ζωτικό ρόλο οδηγώντας τα παιδιά τους σε μια σχέση με το Χριστό, η οποία θα τα οδηγήσει προφανώς στο βάπτισμα.

Σε ποια ηλικία ένα άτομο είναι έτοιμο για βάπτισμα; Τα άτομα είναι έτοιμα να βαπτισθούν εάν:

1) είναι αρκετά μεγάλα για να κατανοήσουν την έννοια του βαπτίσματος,

2) παραδίδονται στο Χριστό και έχουν μετανοήσει,

3) κατανοούν τις θεμελιώδεις αρχές του Χριστιανισμού και

4) κατανοούν τη σημασία να είναι μέλη της εκκλησίας.

Ένα πρόσωπο θέτει σε κίνδυνο τη σωτηρία του όταν έρχεται σε ηλικία να έχει συναίσθηση και όμως απορρίπτει την επιρροή του Αγίου Πνεύματος.

Ο κατ’εξοχήν καρπός του βαπτίσματος είναι μια ζωή βιωμένη για το Χριστό. Σκοποί και φιλοδοξίες στρέφονται στο Χριστό, όχι στο εγώ. «Εάν λοιπόν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός καθήμενος εν δεξιά του Θεού. Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης.» (Κολ. γ΄1,2).

Εγώ τώρα τι άλλο να πώ και να πράξω πλέον;!

Tη “Νέα Εποχή” δεν θα την ενδιέφερε να αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με πιστούς που θα είχαν αλλοιωμένο φρόνημα!

Δεν θα περιφέρω στον κόσμο την αηδία και τις απογοητεύσεις εκατέρωθεν. Εμπρός! Στον ζυγό. Υποταγή, ερημιά, πλήξη και θυμός. Ακούω, τίνος να γίνω μισθοφόρος; Ποιο κτήνος να λατρέψω; Πείτε μου, ποιο εικόνισμα να καταστρέψω; Τίνος να ραγίσω την καρδιά; Από ποιο ψέμα να πιαστώ; Πάνω σε ποιο αίμα να πατήσω;

Σήμερα ο Θεός με λαχτάρα μας περιμένει να συμμετέχουμε στην άφθονη ζωή που με τόση καλοσύνη μας προμηθεύει.

«Και τώρα τί βραδύνεις; Σηκωθείς βαπτίσθητι και απολούσθητι από των αμαρτιών σου, επικαλεσθείς το όνομα του Κυρίου.»

(Πράξ. κβ΄16).

Την καλησπέρα μου στα “ιδανικά ” τους…

Κωσταντίνος Ν. Μουρούτης