Χωρίς κατηγορία

«Ενός κακού μύρια έπονται..Όλα τα καλά από το Θεό, όλα τα κακά από τον άνθρωπο.»

Επεκτέινωντας τη σκέψη και μελέτη μας για τα των εμβολιασμών,διευρύνουμε το Πεδίο αυτό της μεγάλης «Διαμάχης» στο ευρύ κοινό,θέτοντας ίσως ενα λιθαράκι στο θάψιμο του Tomahok μεταξύ υμών και ημών…

Οι άνθρωποι σε παλαιότερες εποχές μπορεί να έζησαν ως νομάδες αλ­λά ποτέ ως μονάδες. Για να επιβιώσουν υποχρεώθηκαν να συμβιώσουν. Αλ­λά για να μην ξεπέσει η κοινωνική συμβίωση σε μια αγελαία συνάθροιση,είναι απαραίτητο κάθε κοινωνικό μέλος να θεωρεί ως υποθέσεις ατομικές τις υποθέσεις του συνόλου.Το στοιχείο της κοινωνικότητας αποκλείει τη μονομερή ενασχόληση του ανθρώπου με την ατομική του ευζωία και την αδιαφορία του για τα κοινά.
Αν σήμερα θελήσει ο άνθρωπος ν’ απαλλοτριώσει μό­νος την ιδιότητα του κοινωνικού, θα του απομείνει μόνο η ιδιότητα του ζώου. Ο άνθρωπος δε διαφέρει «φύσει» αλλά «δυνάμει» από τα ζώα. Την υπεροχή έναντι αυτών την προσφέρει η ικανότητα να μιλάει και να σκέ­πτεται.
Όσο κι αν διαφέρουν μεταξύ τους οι άνθρωποι, όσο κι αν εμφανίζονται ξεχωριστές προσωπικότητες, προικισμένες μ’ έξοχα χαρίσματα, αυτό δε σημαίνει πως μπορούν να ζήσουν, να διακριθούν και να ευτυχήσουν ξέχω­ρα από την κοινωνία τους.Ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία υπάρχει μια διαλεκτική σχέση αλληλεπίδρασης και αμοιβαίας αντίδοσης. Το άτομο, εφόσον δέχεται την ανθρωπιά του από την κοινωνία, οφείλει να συνεισφέ­ρει σ’ αυτή ένα μέρος της δράσης του.
Κάποιος έγραψε: «Ν’ αγαπήσεις τον άνθρωπο είναι το μεγαλύτερο μυστικό της ζωής κι ό,τι κυρίως απομένει από αυτήν». Αληθινά, μια φράση τέτοια μπορεί να βρει ανταπόκριση σ’ έναν κόσμο που ζει μέσα σε συνθήκες συμπυκνωμένης σκληρότητας, σ’ έναν αιώνα που οι γενοκτονίες κάνουν τις βαρβαρικές επιδρομές του παρελθόντος να μοιάζουν με αταξίες νηπίων;

Η αγάπη είναι σχέση. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων διακρίνονται σε βαθιές κι επιφανειακές, σε ειλικρινείς και ανειλικρινείς και τελικά σε πραγματικές και μη πραγματικές.
Είναι προφανές ότι μόνο όταν υπάρχει αγάπη στις σχέσεις των ανθρώπων, αποκτούν αυτές σημασία, γιατί μόνο τότε η ανθρώπινη επαφή έχει νόημα.
Και με τη φράση αυτή -«έχει νόημα»— δεν υπονοείται τίποτ’ άλλο παρά το γεγονός ότι η αγάπη είναι το «μεγαλύτερο μυ­στικό της ζωής», το μόνο που δε φθείρεται και δε χάνε­ται, όπως τόσα άλλα, μα παραμένει στοιχείο ζωντανό, που ομορφαίνει τη ζωή με την παρουσία του.
Ίσως γι’ αυτό η αγάπη είναι η πιο μεγάλη πολιτική. Κι ίσως η ζωή πήρε την κατιούσα στον αιώνα μας, γιατί εξοβέλισε την αγάπη κι αντικατέστησε τα αισθήματα με μπαταρίες. Όμως, τα αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησε ο ψυχρός ορθολογισμός και η αδυσώπητη λατρεία του συμφέρον­τος κάνουν την αγάπη σήμερα την πιο αναγκαία, άρα και πιο ρεαλιστική πολιτική.
Γιατί, χωρίς αγάπη στην ψυχή, καμιά άλλη πολιτική δεν μπορεί να καρποφορήσει.

Ο αιώνας μας είναι «ζωντα­νό» παράδειγμα εποχής, που οι σχέσεις αγάπης έχουν δώσει τη θέση τους σε σχέσεις συμφερόντων, με αποτέ­λεσμα την εμφάνιση ψυχολογικών προβλημάτων, με τα οποία για πρώτη φορά έρχεται αντιμέτωπη η ανθρωπό­τητα. Μπορεί, χάρη την ιατρική, να καταπολεμήθηκε η φυματίωση αλλά τη θέση της πήρε η ψυχική φθίση, που λεηλατεί ανελέητα τη ζωή μας.
Αν­θρώπινες σχέσεις, χωρίς αγάπη, είναι ανάπηρες σχέσεις. Με την αγάπη τα λίγα αγαθά επαρκούν, χωρίς αγάπη δε φτάνουν ούτε τα πολλά. Με την αγάπη μπορούν να βρε­θούν λύσεις σε όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, χωρίς αγάπη τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και διογκώ­νονται.
Γιατί αυτός που δεν μπορεί να αγαπήσει κανέναν, έχει σκοτώσει ουσιαστικά την ψυχή του.

Χωρίς αγάπη για το συνάνθρωπο ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να γίνει μισάνθρωπος ή μισός άνθρωπος, να οδηγηθεί στην ψυχική ερήμωση και το μαρασμό. Κανένας συγκινησιακός κραδασμός δε δονεί τις χορδές της ευαισθησίας του. Κι είναι δύσκολο ένας τέτοιος άν­θρωπος να ενταχθεί ομαλά στο σύνολο και να μετάσχει στις κοινωνικές λειτουργίες.
Όταν μεταξύ των κοινωνικών μελών δεν υφίστανται ιστοί αγάπης, τότε οι οποιοιδήποτε άλλοι δεσμοί θα είναι αυτό που λέει η λέξη: δεσμοί, δηλαδή δεσμά. Κι είναι χαρακτηρι­στικό πως το παιδί, που δε θα μεγαλώσει μέσα σε κλίμα αγάπης, θ’ απαντήσει στην έλλειψη αγάπης με μίσος.

Γιατί «αγαπώ» Ση-μαίνει ενδιαφέρομαι και συμπαραστέκομαι σ’ όλους τους ανθρώπους, χωρίς υστεροβουλίες και προκαταλήψεις, χωρίς προσδοκίες ανταπόδοσης.
«Αγαπώ» δε σημαίνει υπερασπίζομαι τον ισχυρότερο αλλά τον δικαιότερο, που συχνά μπορεί να είναι ο αδυνατότερος κι ο πιο αδικημέ­νος. Και «φίλοι» μου δεν είναι μόνο αυτοί από τους οποίους μπορώ ν’ αποκομίσω κέρδος αλλά κάθε αξιόλο­γος άνθρωπος που μου προσφέρει τη φιλία του.
Γιατί ο κόσμος δεν αποτελείται από το σπίτι μας, το σχολείο, το χώρο δουλειάς μας. Ο κόσμος μας είναι όλος ο κόσμος, άρα η αγάπη μας πρέπει να λειτουργεί χωρίς σύνορα.

Η αγάπη προς το συνάνθρωπο παίρνει έναν ευρύτερο αλτρουιστικό χαρακτήρα, που αγγίζει τα όρια της αυτοθυσίας.
Χαρακτηριστική περίπτωση οι ιε­ραπόστολοι, που όταν συνειδητά δεν υπηρέτησαν κά­ποια μεγάλα συμφέροντα, έφτασαν ως τις πιο μακρινές κι απρόσιτες περιοχές της γης, για να εξευγενίσουν και ν’ ανυψώσουν το πνεύμα του ανθρώπου.
Άλλοι αφιέρω­σαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της ιατρικής και στην περίθαλψη των αρρώστων, είτε με την ανακάλυψη σωτή­ριων φαρμάκων (περίπτωση Φλέμιγκ) είτε με την ίδρυση νοσοκομείων κάτω από άθλιες —συχνά— συνθήκες, όπως ο Άγιος των Μαύρων, ο γιατρός Σβάιτσερ στην Αφρική και η Αδελφή Τερέζα στην Ινδία..Η αγάπη, λοιπόν, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό της ζωής, ο ήλιος που θερμαίνει τις ψυχές και που χωρίς αυτή κανείς δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος.

«Τίποτε δεν είναι, καλύτερο για την ψυχή από το να κάνει λιγό­τερο λυπημένη μιαν άλλη ψυχή».

Επειδή λοιπόν σήμερα υπάρχει απίσχανση,μαρασμός και απουσία της αγάπης και..ταυτόχρονη διόγκωση της πολιτικής, κοινωνικο-οικονομικής χρησιμοθηρίας και ευτελισμού..ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να εμβολιαστούμε με ολάκερο το Πρωτόκολο της επιστήμης και ψυχοβιολογίας..να λάβουμε τριπλές,πενταπλές και 7πλασίες δόσεις αλτρουισμού, αυτοθυσίας,αλληλεγγύης και άδολης Αγάπης που αποτελεί τον Πολιτσμό της ύπαρξης μας!
Πολιτισμός δεν είναι το να μη φαινόμαστε απολίτιστοι. Πολιτισμός είναι κάτι που φανερώνει την ανθρωπιά μας.
Είναι η εξάλειψη όλων των στοιχείων αθλιό­τητας και δυστυχίας που η ύπαρξη τους καταρρακώνει την ύπαρξή μας.
Πιο απλά, ο πολιτισμός μας κρίνεται από την προσήλωση στον ανθρώπινο πόνο κι όχι από ηχηρές δηλώσεις και φανταχτερές εκδηλώσεις…δεν είναι ούτε τα επιστημονικά, ούτε τα τεχνικά, ούτε κάποια καλλι­τεχνικά επιτεύγματα. Είναι η ψυχική ευγένεια σε καθημερινό επίπεδο ζωής.

Πολιτισμός είναι πάντα ο πολιτισμός «υπέρ του αδυνάτου». Η μέριμνα για τους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Η προσφορά αρωγής και παρηγοριάς στους δυστυχισμένους, η προσφορά καταφυγίου στους κατατρεγμένους, η προσφορά εργασίας στους νέους. Μια κοινωνία μπορεί να χαρακτηρίζεται ως πολιτισμένη από την προσπάθεια που καταβάλλει για τον περιορισμό της αθλιότητας και της δυστυχίας. Ο πολιτισμός είναι πόνος για τον πόνο του άλλου…
Δυστυχώς, πολλοί μιλούν για πολιτισμό, λίγοι όμως δημιουργούν πολιτισμό. Όχι γιατί δεν έχουν τα μέσα αλλά γιατί δεν έχουν τη διάθεση. Ο πλούτος διατίθεται για επίδειξη και προβολή και όχι για την περιστολή της αθλιότητας.
Εδώ και μερικές δεκαετίες οι Έλληνες έχασαν τον προσανατολισμό τους. Στο δρόμο να βρουν τα πολλά έχασαν τον εαυτό τους. Δεν έχουν συνείδηση ότι το πρόβλημα της διπλανής πόρτας είναι και δικό τους. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για πολιτισμό στη σύγχρονη Ελλάδα, όταν ως κοινωνία έχουμε βυθισθεί στην απάθεια, απολαμβάνοντας μαζί με το βραδινό φαγητό τα «δελτία φρίκης» που προσφέρει αφειδώς η τηλεοπτική Κίρκη.

Η χλιδή και η φτώχεια, η ευτυχία και η δυστυ­χία. Αυτά τα αντιθετικά ζεύγη εικονογραφούν τη σύγχρονη ελληνική πραγματι­κότητα. Κι όμως αυτές οι αντιθέσεις θα μπορούσαν κάπως να γεφυρωθούν, αν υπήρχε διάθεση για κατασκευή μιας γέφυρας που οδηγεί στην πόρτα του άλλου. Μιας γέφυρας ανθρωπιάς. Η Ελλάς φοβείται να δείξει τα τραύματά της, για να μη φανεί η αδυναμία και η απροθυμία της να τα θεραπεύσει…και η ενσφήνωση απο ενέσεις δε θα «λυτρώσει» καμμια «ευπαθή» ομάδα του πληθυσμού της…

Αν, λοιπόν, θέλει κάποιος να λέγεται άνθρωπος, πρέπει να συμπεριφέρεται ως συνάνθρωπος. Τότε δημιουργείται πολιτισμός. Αλλιώς ο ανθρωπισμός γίνε­ται σελίδα βιβλίου, όχι βίωμα και εκδήλωση ζωής. Η ρημαγμένη ύπαρξη, που επαιτεί σε κάποιο σταυροδρόμι μάς αφορά όλους. Είναι και δική μας υπόθεση. Ακόμη και τα λάθη των άλλων είναι δικά μας λάθη, γιατί επιτρέψαμε να γίνον­ται, ενώ θα μπορούσαν χάρη στη δική μας μέριμνα να είχαν αποφευχθεί.

Όμως και η ευσυνειδησία είναι απότοκος του ανθρωπισμού. Και ανθρωπισμός, σημαίνει συν-είδηση του ότι το πρόβλημα του διπλανού, του κοντινού και του μακρινού, είναι πρόβλημα όλων μας. Η καταρρακωμένη ύπαρ­ξη που σέρνεται στους δρόμους μάς αφορά όλους.

Η καλή πράξη δεν είναι κάποια ετήσια εισφορά αλλά διαρκής προσφορά ζωής.
Ένας ποιητής έχει πει: «Δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».

Εμείς δε θα πάψουμε να είμστε εκεί,κοντα ,δίπλα σας στον ακαταπαυστο αγώνα για ολα τουτα που αποτελούν στη ψυχή και το σωμα μας τον πιο δυνατό Μπολιασμό Ζωής,Χαράς,Αγάπης και Ελευθερίας!

Να είστε καλα,

Κων/νος Μουρούτης

Η Ορμονοθεραπεία κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού!

Μια ανάλυση δεκάδων μελετών διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που λαμβάνουν τη θεραπεία με συνθετικές ορμόνες ,παραμένουν σε υψηλότερο κίνδυνο για περισσότερο από μια δεκαετία μετά τη διακοπή της χρήσης αυτών!

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε την Πέμπτη στο Lancet, εξέτασε δεδομένα από δεκάδες μελέτες, συμπεριλαμβανομένων μακροπρόθεσμων δεδομένων για περισσότερες από 100.000 γυναίκες που ανέπτυξαν καρκίνο του μαστού μετά την εμμηνόπαυση. Οι μισές από αυτές τις γυναίκες είχαν χρησιμοποιήσει αυτό που είναι γνωστό ως θεραπεία με εμμηνοπαυσιακή ορμόνη, ή MHT. Όσο πιο πολλές γυναίκες πήραν το φάρμακο, τόσο πιο πιθανό ήταν να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού. Οι ειδικοί λένε ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν να διαμορφώσουν το πώς οι γυναίκες και οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης αποφασίζουν πώς να διαχειριστούν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης.
Οι γυναίκες έχουν από καιρό λάβει συνθετικές εκδόσεις για να αντικαταστήσουν τις ορμόνες που μειώνονται κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης. Τα φάρμακα — συνήθως παραδίδονται σε ένα χάπι, αλλά μερικές φορές σε ένα έμπλαστρο, γέλη, ή ένεση — παρέχουν στις γυναίκες είτε οιστρογόνα είτε έναν συνδυασμό οιστρογόνων και προγεστερόνης. Για πολλές γυναίκες, βοηθούν να επιβραδύνει τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, συμπεριλαμβανομένης της οστεοπόρωσης.

Για χρόνια, η έρευνα έχει προτείνει μια πιθανή σύνδεση μεταξύ MHT και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού. Το 2002 και το 2004, η πρωτοβουλία για την υγεία των γυναικών δημοσίευσε εκθέσεις που έδειξαν ότι οι γυναίκες που χρησιμοποίησαν συνδυασμό MHT ήταν πιθανότερο να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού. Η χρήση MHT μειώθηκε αφού οι αναφορές έλαβαν εκτεταμένη κάλυψη. Αυτό ακολουθήθηκε από μια μείωση των ποσοστών καρκίνου του μαστού.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι σε σύγκριση με τις γυναίκες που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν MHT, οι γυναίκες που είχαν λάβει ορμονοθεραπεια είχαν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο για την ανάπτυξη καρκίνο του μαστού. Εκτιμήσαν ότι το 6,3% των γυναικών που δεν χρησιμοποίησαν ποτέ το MHT ανέπτυξαν καρκίνο του μαστού, σε σύγκριση με το 8,3% των γυναικών που χρησιμοποίησαν το συνδυασμένο φάρμακο συνεχώς για πέντε χρόνια. Αυτή είναι περίπου μία επιπλέον διάγνωση καρκίνου για κάθε 50 χρήστες.

Όσο περισσότερες γυναίκες χρησιμοποίησαν MHT, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος του καρκίνου του μαστού.

Πρίν 15 έτη τόσο δια ζώσης αλλά και γραπτώς( μέσα απο τις καταγραφές μας στα βιβλία που συγγράψαμε) είχαμε καταδείξει τον κίνδυνο που έκρυβε η καινούργια αυτή θεραπεία…έστω και αργά ,δικαιωνόμαστε-όπως μάλλον και στα λοιπά θα γίνει το αυτό- με το τραγικό απολογισμό πολλών περιπτώσεων γυναικών με καρκίνο..εναν καρκίνο που θα μπορούσαν να τον είχαν διαφύγει ΑΝ..ΑΝ απλά κάποιοι παρέδιδαν ορθά την πληροφορία και ίσως …κάποιοι άλλοι να μην διέδιδαν( όπως πράττουν ακόμη και τώρα) ,τόσες και τέτοιες κατάπτυστες και ψευδέστατες ενημερώσεις διαδικτυακά!

Συνεχίζουμε αμετανόητα ακάθεκτοι στο Σκοπό της προσκλήσεως μας και ο «‘εχων ώτα ,ακούων ακουέτω!»

Με εκτίμηση,

Κων/νος Μουρούτης

Πηγή:
https://www.scientificamerican.com/…/hormone-therapy-duri…/…

Republished with permission from STAT. This article originally appeared on August 29, 2019

«Διδασκαλία θανάτου…» Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.

Κατανοώ τις ενστάσεις κάποιων αναγνωστών ότι τα κείμενά μου αποπνέουν κάποιες στιγμές απαισιοδοξία, την οποία, ωστόσο, προσπαθώ να μετριάσω με κάποια λείψανα ευτραπελίας που μου έχουν απομείνει.
Αλλ’ερωτώ, ποιος θα μπορούσε ν’αντικρίζει καθημερινά ένα πανόραμα αρνητικών πράξεων και να παραμένει αισιόδοξος;Και ασφαλώς η απαισιοδοξία μου θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη αν παρακολουθούσα τηλοψία, η θλίψη μου μεγαλύτερη αν διάβαζα τις καθημερινές ηλ. εφημερίδες, η απόγνωσή μου μεγαλύτερη αν διάβαζα «μοντέρνα» λογοτεχνία και αν συναγελαζόμουν με πολιτικούς και «άλλα κακοποιά υποκείμενα», όπως είχε γράψει πικρόχολα ο Ροΐδης προ 120 ετών παρά κάτι.

Βαρύς βεβαίως ο ροϊδικός χαρακτηρισμός, αλλά και πάλιν επιμόνως ερωτώ, ποία επαγγελματική τάξη έχει κατηγορηθεί για τόσες επιδόσεις λωποδυσίας και απάτης όσο αυτή των πολιτικών; Και το φοβερό είναι ότι τις κατηγορίες αυτές τις εκτοξεύουν εναντίον αλλήλων οι ίδιοι οι πολιτικοί. Ποια άλλη επαγγελματική κατηγορία έχει τόσο έντονα φονικά ένστικτα όσο αυτή των πολιτικών, ώστε διαρκώς να ακούμε για «συντροφικά μαχαιρώματα»;

Θα ήταν ασφαλώς εύκολη υπόθεση η αισιοδοξία, αν η ζωή μας δεν ήταν γεμάτη ευτέλεια. Δεν λέω δυστυχία, διότι και η δυστυχία έχει το μεγαλείο της. Όλοι οι παλαιότεροι είχαμε διδαχθεί ότι ζωή δεν είναι να διαβαίνεις κάμπο. Δεν είχαμε, όμως, διδαχθεί ότι είναι δρόμος μετ’εμποδίων σκανδάλων. Απεναντίας είχαμε διδαχθεί διά της γραφής του αλεξανδρινού ποιητή τα ακόλουθα:

Κι αν δεν μπορείς να κάμνεις τη ζωή σου, όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις…
Είναι καλύτερα να σ’ερωτούν γιατί δεν πήρες ένα αξίωμα παρά ν’απορούν γιατί το πήρες. Όμως σήμερα κανείς δεν απορεί όταν «οι τα πρώτα φέροντες» είναι «κυκλικοί»… Επιδέξια μηδενικά που κυλούν ανετώτερα και φθάνουν πρώτα πιο μπροστά. Αυτά αποτελούν την «πρωτοπορία», από την πολιτική και πνευματική μας ζωή ως τη δημοσιογραφία. Παντού κυριαρχεί η ανθρωποφαγία.

Μόνον αν πιστεύει κανείς στις φήμες, μπορεί να νομίσει ότι έχουμε δημοκρατία. Την Ελλάδα ουσιαστικά κυβερνούν άνθρωποι οι οποίοι κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται ισοβίως στη φυλακή. Οι πολιτικοί είναι απλά υποπόδιά τους. Μόνον η τύχη και ο καλός Θεός της Ελλάδος μας προστατεύουν από τα χειρότερα και τους χειρότερους.
Η ίδια η ζωή, όπως έχει διαμορφωθεί, «ξένη και φορτική», πάλι κατά τον αλεξανδρινό ποιητή, εξουθενώνει τους περισσότερους, έστω κι αν κάποια στιγμή –κι όχι πάντα παρ’αξίαν– έφθασαν ψηλά. Νέοι άνθρωποι με ταλέντο και μόρφωση και όχι ευκαταφρόνητα προσόντα, μετά το τσαλαπάτημα των ελπίδων τους από τις κομματικές ερπύστριες, χάνονται στην πλήξη, σβήνουν τη θέρμη τους στο αλκοόλ και δηλητηριάζουν τη ζωή τους στους «παραδείσους» των ναρκωτικών.
Νέες κοπέλες, έξυπνες, μορφωμένες και ωραίες δεν τολμούν να κάνουν παιδιά, για να κάνουν καριέρα, η οποία κάποια στιγμή θα τις αφήσει χωρίς ψυχή ή με ξερή ψυχή.

Κάθε ζωή, όπως οι νιφάδες του χιονιού, μοιάζει μοναδική στο σχήμα της δυστυχίας της και στη σπανιότητα των στιγμών χαράς της. Τα φώτα τής κάποιας επιτυχίας λίγων ημερών θαμπώνουν και με την πάροδο του χρόνου σβήνουν. Δύσκολα τότε η ψυχή μπορεί να ανθέξει σε τέτοιο σκοτάδι αφάνειας. Κι η ζωή γίνεται «πληγή από φριχτό μαχαίρι».

Είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς το γιατί οι άνθρωποι έπαυσαν να χαμογελούν (κάτι αλλιώτικο από το χασκογελούν), γιατί δεν χαιρετούν, γιατί αλληλοκοιτάζονται βλοσυρά και το γιατί είναι έτοιμοι με το παραμικρό να εκραγούν. Είναι σαν περιφερόμενες χειροβομβίδες.

Αμφιβάλλω αν πολλοί απ’όσους διέπραξαν φονικές πράξεις έχουν συνειδητοποιήσει απόλυτα αυτό που έκαναν. Πολλοί φαντάζονται ότι σκοτώνοντας αποκτούν ισχύ.
Η διεστραμμένη φαντασία την οποία καλλιεργούν κυρίως η διεστραμμένη τηλοψία, το διεστραμμένο περιοδικό και βιβλίο, ο διεστραμμένος κινηματογράφος και οι διεστραμμένες «σελίδες» του διαδικτύου, είναι μια επικίνδυνη υπόθεση. Τα όνειρα των νέων περιέχουν περισσότερο θάνατο από ζωή. Ας το σκεφθούμε και αν μπορούμε, αισιοδοξούμε…

Αν κάνεις λοιπόν το καθήκον σου στη ζωή, κάνεις τη δουλειά σου με ευχαρίστηση, αφήσεις απογόνους κι ένα καλό όνομα στην κοινωνία, τότε έχεις κερδίσει την Αθανασία. Δεν υπάρχει θάνατος.Επειδή,Ο φόβος προκαλεί πολύ περισσότερο πόνο στον δειλό απ’ ό,τι ο θάνατος στον θαρραλέο.Η πρώτη προϋπόθεση για την αθανασία είναι ο θάνατος.
Ο θάνατος μου ψιθυρίζει στο αυτί: «Ζήσε» μου λέει, «έρχομαι».

— «Ποια είναι η φιλοδοξία σου στη ζωή;»
— «Να γίνω αθάνατος και μετά να πεθάνω».

Κων/νος Μουρουτης

«Ματαιότης ματαιοτήτων…ένεκεν Παγκόσμιας Ἡμέρας Βλακείας»

Αμφιβαλλω ἄν ὑπάρχει ἄλλη περίοδος τῆς ἱστορίας ποὺ νὰ ξεπερνᾶ τὸ μέγεθος τῆς βλακείας τῆς δικῆς μας ἐποχῆς. Ἴσως τὰ ἔσχατα χρόνια τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς.
Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ λέξη «παγκοσμιοποίηση» ἔχει γίνει καραμέλα ποὺ ὁ καθένας πιπιλάει «ἐν παντί τόπῳ καὶ χρόνῳ». Παρεπόμενο αὐτῆς τῆς παγκοσμιοποιησιολαγνείας εἶναι καὶ ἡ καθιέρωση κάποιων ἡμερομηνιῶν ὡς ἡμερῶν ἑορτασμοῦ ὄχι ἀγίων, ἀλλὰ θεσμῶν, ἰδεῶν, κινημάτων κ.λπ. Δὲν ξέρω ποιοῦ φαεινὴ ἰδέα ἦταν ἡ θεσμοθέτηση τῆς «Παγκόσμιας ἡμέρας τοῦ ἤ τῆς…». Ἀγνοῶ ἀπὸ ποιὸ κέντρο ξεκινοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ θεσμοποιήσεις καὶ ἐκ προοιμίου λέγω ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ θεωρῶ καραγκιοζιλίκια ποὺ προκαλοῦν τὸν κοινὸν νοῦν καὶ τὴ στοιχειώδη σοβαρότητα…

Ξεφυλλίζοντας ἕνα διαφημιστικὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς φαρμακείου εἶδα καταγεγραμμένες μὲ κόκκινα γράμματα καταγραφὲς τῆς Παγκόσμιας Ἡμέρας τοῦ ἤ τῆς… Ἀπό περιέργεια τὶς κατέγραψα καὶ μετρώντας τες διαπίστωσα ὅτι ἀνέρχονται σὲ 143, ἤτοι: Ἰανουάριος 3, Φεβρουάριος 8, Μάρτιος 9, Ἀπρίλιος 13, Μάιος 14, Ἰούνιος 17, Ἰούλιος 6, Αὔγουστος 7, Σεπτέμβριος 16, Ὀκτώβριος 25, Νοέμβριος 14, Δεκέμβριος 11.
Μ’ ἄλλα λόγια τὸ 40% τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους ἔχουμε θεσμοθετημένες ἡμέρες τοῦ ἤ τῆς…!
Κάνοντας μιὰ πρόχειρη ἐπιλογὴ τέτοιων ἡμερῶν κατέγραψα: Παγκόμια Ἡμέρα (στὸ ἑξῆς Π.Η.)
τηλαγκαλιᾶς (21/1), Π.Η. ἀσφαλοῦς πλοήγησης στὸ internet (5/2), Π.Η. σκέψης (22/2), Π.Η. νεφροῦ (11/3), Π.Η. τοῦ σχεδίου (29/4), Π.Η. τοῦ γέλιου (2/5), Π.Η. τῶν μαιῶν (5/5), Π.Η. τῶν κυανόκρανων (29/5), Π.Η. τοῦ σκαραβαίου (22/6), Διεθνὴς Ἡμέρα ὁμοφυλοφιλικῆς ὑπερηφάνειας (27/6), Π.Η. φεστιβάλ (6/7), Π.Η. ἀλλεργίας (8/7), Π.Η. ὀργασμοῦ (8/8), Π.Η. ἰθαγενῶν (9/8), Π.Η. ἀριστεροχείρων (13/8), Π.Η. κατὰ τῶν κουνουπιῶν (20/8), Π.Η. ἀμφισεξουαλικότητας (23/9), Π.Η. ἀντισύλληψης (26/9), Π.Η. καρδιᾶς (26/9), Διεθνὴς Ἡμέρα μετάφρασης (30/9), Π.Η. ἀβγοῦ (8/10), Π.Η. πλυσίματος χεριῶν (15/10), Π.Η. ζυμαρικῶν (25/10), Π.Η. ψωρίασης (29/10), Π.Η. αὐστηρᾶς χορτοφαγίας (1/11), Διεθνὴς Ἡμέρα Ἀνεκτικότητας (16/11), Π.Η. φιλοσοφίας (21/11), Π.Η. τηλεόρασης (21/11), Π.Η. ἀγοραστικῆς ἀποχῆς (30/11), Διεθνὴς Ἡμέρα Πολιτικῆς Ἀεροπορίας (7/12), Π.Η. ἰδιοκτησίας (ἄχ, ποῦ ’σαι Μάρξ! – 10/12), Π.Η. βουνοῦ (11/12).

Μετὰ τὰ παραπάνω κάθομαι καὶ ἀναλογίζομαι μέχρι ποῦ μπορεῖ νὰ φτάσει ἡ ἀνθρώπινη ρηχότητα. Ἐπειδὴ, ὅμως, δὲν θέλω νὰ θεωρηθῶ ἐξωπραγματικὸς καὶ ἀσύγγνωστα ἀρτηριοσκληρωτικὸς, ἔχω νὰ προτείνω κι ἐγὼ ἀπὸ πλευρᾶς μου τὸν ἑορτασμὸ παγκοσμίως κάποιων ἡμερῶν, ὅπως:

Παγκόσμιος Ἡμέρα μουσκεμμένων ὑδάτων

Παγκόσμιος Ἡμέρα τρίζοντος μεντεσέ

Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀφοδράριστου μπουφὰν

Παγκόσμιος Ἡμέρα φαλτσογκανίζοντος ὄνου

Παγκόσμιος Ἡμέρα κοιλιακοῦ στοχασμοῦ

Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνοικτοῦ ὑποκαμίσου

Παγκόσμιος Ἡμέρα σπαστικῆς κωλίτιδας

Παγκόσμιος Ἡμέρα κακοφορμισμένης παρωνυχίδας

Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνονειρικῆς ὀνειροφαντασίας

Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνίατης κρονοληρίας

Παγκόσμιος Ἡμέρα συμπεπυκνωμένης βλακείας!

Tό πιό εὔκολο πρᾶγμα όμως εἶναι νὰ βάλεις μία ταμπέλα στοὺς ἄλλους. Τὸ πιὸ δύσκολο –ἄν βέβαια θέλεις νὰ εἶσαι εἰλικρινὴς– εἶναι τὸ νὰ δώσεις «ταυτότητα» στὸν ἑαυτὸ σου.
Δύσκολο κανεὶς νὰ ἀνιχνεύσει τὴ δική του ψυχὴ, νὰ εἰσχωρήσει στοὺς μαιάνδρους τοῦ πνεύματὸς του καὶ νὰ βρεῖ τὴν πρωταρχικὴ σύσταση τῆς ὑπαρξιακῆς του ταυτότητος.

Προσωπικά, ἐπειδὴ δὲν θέλω νὰ ἑτεροκαθορίζομαι, ἀποφεύγω νὰ προσαρμόζομαι. Ἡ ὅποια ἔνταξη –κατ’ ἐμὲ– εἶναι μορφὴ ὑποταγῆς, ἔστω σὲ κολοβωμένη μορφή. Ἀκόμη καὶ ἡ προσαρμογὴ σὲ καταστάσεις τοῦ παρόντος μοῦ προκαλεῖ δυσφορία. Αὐτὸ δὲν μὲ ἐμποδίζει νὰ βλέπω μὲ καθαρὴ ματιὰ ὅσα ἐνδεχομένως θὰ γίνουν μελλοντικά. Μάλιστα, γιὰ νὰ εἶμαι πιὸ κοντὰ στὸ μέλλον, τρέφομαι πνευματικὰ περισσότερο ἀπὸ τὸ παρελθὸν.
Διαισθάνομαι ὅτι τὰ πάντα γύρω μας διαλύονται, χωρὶς τὴ θέση του νὰ παίρνει κάτι καινούργιο. Τὸ παλαιὸ πεθαίνει ἀλλὰ ἡ προσκόλληση στὸ τωρινὸ δὲν ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε τὸ τὶ καλύτερο μπορεῖ νὰ ἔλθει.
Συχνὰ μᾶς ἐκπλήσσει ἡ ἀπότομη ἀνάδειξη κάποιων ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ πουθενά. Ἀκοῦμε γι’ αὐτὸν μιὰ συναυλία ἐγκωμίων: θαυμάσιος ἄνθρωπος, ἐξαίρετος πολίτης, ἀγλάισμα τῆς κοινωνίας, σπουδαῖος ἐπιστήμονας (μὲ τίτλους νὰ!), ροταριανὸς, μασσόνος ὑψηλοῦ βαθμοῦ, μέλος δημοτικῆς ἀρχῆς γιὰ τὴ βελτίωση τῶν ἀποχετεύσεων, στέλεχος Μ.Κ.Ο. γιὰ τὴν προστασία τῶν σκύλων, στοργικὸς σύζυγος, ἔμπιστος φίλος καὶ ἱδρυτὴς φιλανθρωπικοῦ σωματείου.
Ἄν μάλιστα ἔχει «διαπράξει» καὶ οἰκονομικὲς σπουδὲς, διαχέεται φημολογικῶς ὅτι κατέχει καὶ τὴ φιλοσοφικὴ λίθο τῆς οἰκονομίας, ἄρα μπορεῖ σὰν τοὺς ἀλχημιστὲς νὰ μετατρὲπει ἕνα κοινὸ μέταλλο σὲ χρυσάφι.

Ἀρχίζει νὰ ἐπικρατεῖ ἡ μόλυνση τῆς πληροφορίας. Γι’ αὐτὸ προσωπικὰ δὲν ἐπεδίωξα νὰ διεκδικήσω καμμία θέση, γιὰ νὰ μπορῶ ἀδέσμευτος νὰ ὑποστηρίζω τὶς δικὲς μου θέσεις. Δὲν θέλησα τίποτα, γιὰ νὰ εἶμαι κάτι…

Ξεχνούν πως μία των ημερών ,ΟΛΟΙ θα βρεθούμε 2 μέτρα υπο της γής και ΑΝ δεν είμαστε έτοιμοι τότε…τα πάντα ματαιότης ένεκεν της βλακείας!

Να οπλιστείτε με φρόνηση και σύνεση Θεού,

Κων/νος Μουρούτης

Πηγή:Σ.Ι.Καργάκος

No ‘gay gene’: Δεν υπάρχει» γονίδιο γκέι » Για να ΜΗΝ ξεχαστούμε τελικά!!

Μαζική μελέτη οδηγεί στη γενετική βάση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.
Nature 29/08/2019

Σχεδόν μισό εκατομμύριο δείκτες γονιδιωμάτων αποκαλύπτουν πέντε δείκτες DNA που σχετίζονται με τη σεξουαλική συμπεριφορά-αλλά κανένας με τη δύναμη να προβλέψει τη σεξουαλικότητα ενός ατόμου.
Η μεγαλύτερη έρευνα-Study1 στη γενετική βάση της σεξουαλικότητας, αποκάλυψε πέντε «κηλίδες» στο ανθρώπινο γονιδίωμα που συνδέονται με την σεξουαλική συμπεριφορά του ίδιου φύλου-αλλά κανένας από τους δείκτες δεν είναι αρκετά αξιόπιστος για να προβλέψει τη σεξουαλικότητα κάποιου.

Τα ευρήματα, τα οποία δημοσιεύονται στις 29 Αυγούστου στο περιοδικό Science και βασίζονται στα γονιδιώματα σχεδόν 500.000 ανθρώπων, διαθέτουν τα αποτελέσματα παλαιότερων, μικρότερων μελετών και επιβεβαιώνουν τις υποψίες πολλών επιστημόνων: ενώ οι σεξουαλικές προτιμήσεις έχουν γενετικό συστατικό, δεν υπάρχει γονίδιο που έχει μεγάλη επίδραση στη σεξουαλική συμπεριφορά.

«Δεν υπάρχει» γονίδιο γκέι «, λέει ο συντάκτης της μελέτης Αντρέα Γκάνα, γενετιστής στο ευρύ Ινστιτούτο του ΜΙΤ και του Χάρβαρντ στο Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης.
Η Γκάννα και οι συνάδελφοί του χρησιμοποίησαν επίσης την ανάλυση για να εκτιμήσουν ότι μέχρι και το 25% της σεξουαλικής συμπεριφοράς μπορεί να εξηγηθεί από τη γενετική, με το υπόλοιπο να επηρεάζεται από περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς παράγοντες — ένα σχήμα παρόμοιο με τα ευρήματα μικρότερων μελετών.

«Αυτή είναι μια σταθερή μελέτη», αναφέρει η Μελίντα Μιλς, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, UK, ο οποίος μελετά τη γενετική βάση των αναπαραγωγικών συμπεριφορών.
Ωστόσο, προειδοποιεί ότι τα αποτελέσματα δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικά του συνολικού πληθυσμού — ένας περιορισμός που αναγνωρίζουν οι συντάκτες της μελέτης. Το μερίδιο του λέοντος των γονιδιων προέρχεται από το πρόγραμμα έρευνας του Ηνωμένου Βασιλείου και την εταιρία 23andMe, που εδρεύει στο Μάουντεν Βιου, στην Καλιφόρνια. Οι άνθρωποι που συνεισφέρουν τις γενετικές και υγειονομικές πληροφορίες τους σε αυτές τις βάσεις δεδομένων είναι κυρίως Ευρωπαϊκής καταγωγή. Οι συμμετέχοντες στη βιοτράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν μεταξύ 40 και 70 ετών όταν συλλέχθηκαν τα δεδομένα τους, και η διάμεση ηλικία για τα άτομα στη βάση δεδομένων των 23andMe’s είναι 51.

Οι συντάκτες της μελέτης επισημαίνουν επίσης ότι ακολούθησαν τη σύμβαση για γενετικές αναλύσεις, ρίχνοντας από τη μελέτη τους ανθρώπους των οποίων το βιολογικό σεξ και το αυτοταυτοποιηθεν φύλο δεν ταίριαζαν. Ως εκ τούτου, το έργο δεν περιλαμβάνει τις σεξουαλικές μειονότητες και τα φύλα (την Κοινότητα του LGBTQ), όπως τα διαφυλικά άτομα και οι intersex άνθρωποι.
Οι επιστήμονες έχουν σκεφτεί από καιρό ότι τα γονίδια κάποιου επηρέασαν εν μέρει τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Η έρευνα από τη δεκαετία του 1990 έδειξε ότι τα πανομοιότυπα δίδυμα είναι πιθανότερο να μοιραστούν έναν σεξουαλικό προσανατολισμό από ότι είναι τα αδελφωτικά δίδυμα ή τα υιοθετημένα αδέλφια. Ορισμένες μελέτες έδειξαν ότι ένα συγκεκριμένο τμήμα του χρωμόσωμα χ που ονομάζεται περιοχή Xq28 συσχετίστηκε με τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων που ήταν βιολογικά αρσενικοί–αν και η μετέπειτα έρευνα έριξε αμφιβολίες σε αυτά τα αποτελέσματα.

Αλλά αυτές οι μελέτες είχαν πολύ μικρά μεγέθη δειγμάτων και επικεντρώθηκαν στους άνδρες, λέει ο Μιλς. Αυτό εμπόδισε την ικανότητα των επιστημόνων να εντοπίσουν πολλές παραλλαγές που σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό.
Αν και μερικοί ερευνητές και LGBTQ υποστηρικτές μπορεί να αμφισβητήσει τη σοφία της διεξαγωγής αυτού του είδους της έρευνας, η Birney λέει ότι είναι σημαντική. Έχουν υπάρξει πολλές κοινωνιολογικές έρευνες για σεξουαλικές συμπεριφορές του ίδιου φύλου, λέει, αλλά αυτό είναι ένα απίστευτα περίπλοκο θέμα. Ήρθε η ώρα να φέρουμε μια ισχυρή, βιολογικά βασισμένη προοπτική στη συζήτηση, λέει η Μπίρνεϊ.

Η βιολογία φανερώνει την εκ Φύσεως γονιδιακή,Σχεδιασμένη Βάση της σεξουαλικότητας επι του Νού του Δημιουργού για Χαρά, Υγεία,Ζωή και Ευτυχία.
Οι αποκλισεις λόγω επιγενετικά ορμονικών-χειρουργικών ,ενδυσιακών ή ιδεοκατανακγαστικών και ηθικο-υπαρξιακών μεταβολών ,συνιστούν εκφυλιστικό εκτροχισμό απο το Αρχικό Σχέδιο και όχι τη Βάση αναφοράς.

Ευχόμαστε τα κράτιστα,
Με εκτίμηση,

Κων/νος Μουρούτης

References

1.Ganna, A. et al. Science 365, eaat7693 (201
2.Pillard, R. C. & Bailey, J. M. Hum. Biol. 70, 347–365 (1998).
3.https://www.nature.com/articles/d41586-019-02585-6…

«Διαλειματική Νηστεία: Μια αναπάντεχη ενημέρωση!»

Υπάρχει ένας τεράστιος όγκος έρευνας από απίστευτα ελπιδοφόρα νέα ,που γίνονται σε χοντρούς αρουραίους. Χάνουν βάρος, η αρτηριακή τους πίεση, η χοληστερόλη και τα σάκχαρα του αίματος βελτιώνονται… αλλά είναι αρουραίοι!

Μελέτες σε ανθρώπους, σχεδόν σε όλο τον πίνακα, έχουν δείξει ότι η IF
(Intermittent fasting:διαλειματική νηστεία) είναι ασφαλής και απίστευτα αποτελεσματική, αλλά πραγματικά όχι πιο αποτελεσματική από οποιαδήποτε άλλη δίαιτα. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να νηστεύουν.

Αλλά ένα αυξανόμενο σώμα της έρευνας δείχνει ότι η χρονική στιγμή της ΔΝ είναι το κλειδί, και μπορεί να κάνει αυτήν μια πιο ρεαλιστική, βιώσιμη, και αποτελεσματική προσέγγιση για την απώλεια βάρους, καθώς και για την πρόληψη του διαβήτη.
Η ΔΝ έχει διαισθητικό νόημα. Το φαγητό που τρώμε είναι διασπάται από τα ένζυμα στον εντερικό μας αυλό και τελικά καταλήγουν ως μόρια στο αίμα μας. Οι υδατάνθρακες, ιδιαίτερα τα σάκχαρα και οι ραφιναρισμένοι υδατάνθράκες (σκεφτείτε το άσπρο αλέυρι και το ρύζι), διαχωρίζονται γρήγορα σε ζάχαρη, την οποία τα κύτταρά μας χρησιμοποιούν για ενέργεια. Αν τα κύτταρά μας δεν τα χρησιμοποιούν όλα, τα αποθηκεύουμε στα λιπώδη κύτταρά μας,σαν λοιπόν, λίπος. Αλλά η ζάχαρη μπορεί να εισέλθει μόνο στα κύτταρά μας με ινσουλίνη, μια ορμόνη που γίνεται στο πάγκρεας. Η ινσουλίνη φέρνει τη ζάχαρη στα λιποκύτταρα και την κρατά εκεί.

Μεταξύ των γευμάτων, όσο δεν κάνουμε σνακ, τα επίπεδα της ινσουλίνης μας θα πάνε κάτω και τα λιπώδη κύτταρά μας μπορούν στη συνέχεια να απελευθερώσουν την αποθηκευμένη γλυκόζη(ζάχαρη), για να χρησιμοποιηθούν ως ενέργεια. Χάνουμε βάρος αν αφήσουμε τα επίπεδα της ινσουλίνης μας να χαθούν. Η όλη ιδέα του IF είναι να επιτρέψει τα επίπεδα της ινσουλίνης να πέσουν αρκετά μακριά και για αρκετό καιρό ώστε να κάψει το λίπος μας.

Έχουμε εξελιχθεί για να είμαστε σε συγχρονισμό με τον κύκλο ημέρας/νύχτας, δηλαδή, ένα κιρκαδικό ρυθμό. Ο μεταβολισμός μας έχει προσαρμοστεί στο φαγητό της ημέρας, στον νυχτερινό ύπνο. Η νυκτερινή διατροφή συνδέεται καλά με υψηλότερο κίνδυνο παχυσαρκίας, καθώς και διαβήτη.
Με βάση αυτό, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα διεξήγαγαν μια μελέτη με μια μικρή ομάδα παχύσαρκων ανδρών με προδιαβήτη. Συγκρίθηκαν με μια μορφή διακοπτόμενης νηστείας που ονομάζεται «έγκαιρη διατροφή περιορισμένης διάρκειας», όπου όλα τα γεύματα ήταν σε μια πρώιμη οκταήμερη περίοδο της ημέρας (7 π.μ. έως 3 μ.μ.), ή απλώθηκαν πάνω από 12 ώρες (μεταξύ 7 π.μ. και 7 μ.μ.). Και οι δύο ομάδες διατήρησαν το βάρος τους (δεν κέρδισε ή έχασε), αλλά μετά από πέντε εβδομάδες, η οκτάωρη ομάδα είχε δραματικά χαμηλότερα επίπεδα ινσουλίνης και σημαντικά βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη, καθώς και σημαντικά χαμηλότερη αρτηριακή πίεση.
Το καλύτερο μέρος; Η ομάδα των οκτώ ωρών είχε επίσης σημαντική μειωμένη όρεξης. Δεν λιμοκτονούν.

Απλά αλλάζοντας το χρόνο των γευμάτων, τρώγοντας νωρίτερα την ημέρα και επεκτείνοντας τη νύχτα γρήγορα, ωφέλησε σημαντικά το μεταβολισμό ακόμα και σε ανθρώπους που δεν έχασαν ούτε ένα κιλό.

4 τρόποι χρήσης αυτών των πληροφοριών για καλύτερη υγεία:

Αποφύγετε τα σάκχαρα και τα ραφιναρίσμένα σιτηρά. Αντί για αυτά, φάτε φρούτα, λαχανικά, φασόλια, φακές, ολόκληρα δημητριακά, φυτικές πρωτεΐνες και υγιή λίπη (μια λογικά, φυτική, Μεσογειακή διατροφή).
Αφήστε το σώμα σας να κάψει λίπος μεταξύ των γευμάτων. Μην τσιμπολογάτε!. Να είστε ενεργοί όλη την ημέρα. Φτιάξτε μυϊκό τόνο.
Θεωρήστε μια απλή μορφή διακοπτόμενης νηστείας. Περιορίστε τις ώρες της ημέρας όταν τρώτε, και για καλύτερο αποτέλεσμα, να το κάνετε νωρίτερα την ημέρα (μεταξύ 7 π.μ. έως 3 μ.μ., ή ακόμα και 10 π.μ. έως 6 μ.μ., αλλά σίγουρα όχι το βράδυ πριν από το κρεβάτι).
Αποφύγετε τα σνακ ή το φαγητό τη νύχτα, όλη την ώρα.

Τα τελευταία 20 χρόνια, πράττω ακριβώς αυτό με 2 γευματα την ήμερα και μετά το μεσημεριανό δεν εισέρχεται καθόλου φαγητό ( εκτός απο εξαιρέσεις!) στο σώμα μου..Οχι μόνο υπήρξε τρομερή απώλεια βάρους( πάνω απο 40 κιλά!) αλλά η γενικότερη υγεία και ευεξία στα 50 μου έτη ,είναι μακράν ανώτερη και ομορφότερη( νους,πνεύμα+σώμα) αποτι στα νεώτερα μου χρόνια!

Η προαγωγή της υγείας και άριστης ευεξίας θέτει τον θεμέλιο λίθο στήριξης της ύπαρξης ενος ανθρωπου και ενός λαού.

Κάντε ΤΩΡΑ βήματα για ητ ζωή σας!

Με εκτίμηση,

Κων/νος Μουρούτης

Πηγές:
Effect of Alternate-Day Fasting on Weight Loss, Weight Maintenance, and Cardioprotection Among Metabolically Healthy Obese Adults: A Randomized Clinical Trial. JAMA Internal Medicine, May 2017.

Alternate-day fasting in nonobese subjects: effects on body weight, body composition, and energy metabolism. American Journal of Clinical Nutrition, January 2005.

The Obesity Code, by Jason Fung, MD (Greystone Books, 2016).

Intermittent fasting interventions for treatment of overweight and obesity in adults: a systematic review and meta-analysis. JBI Database of Systematic Reviews and Implementation Reports, February 2018.

Metabolic Effects of Intermittent Fasting. Annual Review of Nutrition, August 2017.

Early Time-Restricted Feeding Improves Insulin Sensitivity, Blood Pressure, and Oxidative Stress Even without Weight Loss in Men with Prediabetes. Cell Metabolism, May 2018.

«Εγώ κρέας για εμφύλιο δεν πουλώ…»

Ο Μακρυγιάννης ονόμασε – κι ή­ταν – τον εαυτό του «πατριδοφύλακα». Δυστυχώς η χώρα μας δεν ανέδειξε πολλούς Μακρυ­γιάννηδες και γι’ αυτό έγινε «ξέφραγο α­μπέλι».

Επί πλέον, τα ηγετικά στοιχεία της σπάνια κι ελάχιστα άντεξαν στο κάλεσμα της δολερής, κατά το Σολωμό, διχόνοιας, που προσφέρει μια χλωμή και άδοξη δό­ξα. Ο Έλληνας πιστεύει στη μοναδικότητά του. Κι αφού κάθε μονάδα λειτουργεί πά­νω στη βάση του «εγώ» και όχι του «ε­μείς», δεν είναι δύσκολο ο λαός να διχο­τομηθεί ή να τριχοτομηθεί. Σήμερα μάλι­στα έχει πολυτεμαχισθεί, έτσι που ο τόπος να μη μοιάζει πως κατοικείται από ομόγλωσσους, ομόδοξους και ομότροπους ανθρώπους. Κα­τοικείται από ανθρώπους «που μισούνται ανάμεσά τους».

Βέβαια, μπορεί ο εμφύλιος πό­λεμος να μην έχει εκδηλωθεί στη χώρα μας με τη μορφή πολεμι­κής συγκρούσεως, εν τούτοις εί­ναι εμφανέστατη η διχόνοια στο χώρο της πολιτικής, πράγμα που δεν επιτρέπει την εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών και α­σφαλώς αποκλείει τη συνεργασία ή το συντονισμό όλων των πολι­τικών δυνάμεων και φορέων πά­νω σε κρίσιμα εθνικά θέματα, ώ­στε να διαμορφώσουμε μια ενι­αία πολιτική εθνικής περισυλ­λογής.
Η διατάραξη αυτής της κοινωνικής και πολιτικής ειρή­νης, που προπομποί τους είναι οι βομβιστικές και δολοφονικές επιθέσεις των αγνώστου κατευθύνσεως τρομοκρα­τών, είναι ο προάγγελος μιας εμφυλιοπο-λεμικής ρήξης, μιας ρήξης που θα είναι ολέθρια για το μέλλον του τόπου μας, σε μια εποχή εθνικιστικών εντάσεων και διεκδικήσεων. Αυτοί που συντελούν στον κλονισμό της κοινωνικής ειρήνης, υπο­θάλπουν ένα κλίμα που μεταφέρει τους δείκτες του ημερολογίου μας στις χρονο­λογίες 1944 -1946. (περίοδος Εμφυλίου).

Δυστυχώς, το κακό ριζικό των «Αδερφοφάδων» δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα από τον εσωτερικό κόσμο του Έλληνα. Παραμένει ιστορικό πεπρωμένο τους. Ο πιο επικίνδυνος εχθρός που έχει ν’ α­ντιμετωπίσει η χώρα μας, είναι ο εαυ­τός της.
Ο Έλληνας δεν έχει καταλάβει ότι αντί να μάχεται εναντίον του εαυτού του, είναι προτιμότερο να μάχεται υπέρ του εαυτού του, με την ευρεία βέβαια έν­νοια. Γιατί όταν λέμε «υπέρ του εαυτού του», δεν περιορίζουμε την έννοια σταστενά όρια του «εγώ» αλλά στον ευρύτερο χώρο της εθνότητας. Και πάλι, την εθνότη­τα δεν την ταυτίζουμε με την ελλαδικότητα, με το μίζερο κράτος μας, αλλά με την ευρύτερη έννοια του Ελληνισμού, που υ­περέχει του κρατικού ελλαδισμού.
Γιατί είμαστε ένας περίερ­γος λαός. Σε ώρα πολέμου μονοιασμέ­νοι, σε ώρα ειρήνης διχασμένοι. Η κα­λύτερη διάψευση της θεωρίας του Φαλμε-ράϋερ είναι το εθνικό μας «έιτζ», η άτη. Υπάρχει στην ελληνική ιστορία ένας απαρασάλευτος ιστορικός κανόνας: Όταν ο Ελληνας δεν τρώγεται με τους άλ­λους, τρώγεται με τον εαυτό του. Πολ­λές οι αιτίες. Κυρίως, όμως, το γεγονός ότι ο Έλληνας προσκολλάται περισσότε­ρο σε πρόσωπα παρά σε ιδέες. Η προσω­ποποιεί τις ιδέες. Δυστυχώς η ροπή προς τον εμφύλιο είναι η τρανότερη απόδειξη ότι παραμένουμε… Έλληνες!

Πρέπει ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας. Η Ελλάς και οι άλλες βαλκανικές χώρες είναι στο μάτι του κυκλώνα. Κι εμείς είμαστε τυ­φλωμένοι. Η παράλυση του κρα­τικού μηχανισμού, το σπάσιμο του εθνικού ιστού, η ασύδοτη δράση κακοποιών και τρομοκρατών με­τατρέπουν την Ελλάδα σε Κολομβία. Τα Βαλκάνια χτυπιούνται σε δύο μέτωπα. Κάποιοι επιδιώκουν τη διάλυση της Ελλά­δος, με απώτερο στόχο τη διάλυση των Βαλκανίων και κάποιοι άλλοι επιδιώ­κουν τη διάλυση των βαλκανικών κρα­τών με σκοπό τη διάλυση της Ελλάδος.
Η Ελλάδα είναι στη βάση του Βαλκανικού γεωπολιτικού συ­μπλέγματος και μοιάζει με το μυθικό Ατλαντα, που πρέπει να σηκώσει στους ώμους της όλο αυτό το πιεστικό φορτίο. Αν εκραγεί το ηφαίστειο, η λάβα θα φθάσει ως το Αιγαίο και ίσως συγκρα­τηθεί στα Τέμπη.
Κι όμως εμείς αμέριμνοι κολυμπούμε στη θάλασσα της αδιαφορίας, δίνο­ντας προτεραιότητα όχι στα εθνικά αλλά στα συνδικαλιστικά προβλήματα. Και διαβάζουμε εμπρηστικά κείμενα, αντί να δια­βάζουμε τα κείμενα του Μακρυγιάννη και να γινόμαστε σοφοί. Βέβαια ποτέ από αυτή τη γη δεν έλειψαν τα μεγάλα πνεύματα, που δημιούργησαν θαύματα. Για μια ορισμένη όμως στιγμή θαρρεί κανείς πως όλη αυτή η σοφία συγκεντρώθηκε και συμπυκνώθηκε και εκφράστηκε από ένα πρόσωπο: τον Μακρυγιάννη.

Ο στρατηγός αρνείται να πουλήσει τους στρατιώτες του σαν κρέας σε τιμή ευκαιρίας. Όταν στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, που ξέσπασε στη μέση του Αγώνα της Παλιγγενεσίας, τον πλησίασε ο Ζαΐμης και του πρότεινε να τον ακολουθήσει με τα παλληκάρια του, υποσχόμενος μισθό χιλίων γροσίων, ο άγριος και άγιος Μακρυγιάννης αποκρίθηκε: «Πενήντα χιλιάδες να μου δώσετε, κρέας διά εμφύλιον δεν πουλώ». Αυτή η ευθαρσής απάντηση του Μακρυγιάννη σ’ έναν από τους τότε «κεφαλάδες», είναι η πολυτιμότερη υποθήκη προς τους νεώτερους «χοντροκεφαλάδες», πολίτες και πολιτικούς.

Πάντα στον τόπο τούτο ψάχνουμε για τις διάφορες συμφορές να βρούμε «τις πταίει;». Κι ίσως αυτό να φταίει. Γιατί δεν αναζητούμε αίτια αλλ’ αιτίους. Αποδιοπομπαίους τράγους. Μένουμε στις αφορμές. Δεν προχωράμε σε βάθος. Έτσι, η ιστορική μας κατάρτιση μοιάζει με κομματικά πολεμοφόδια. Οι προηγμένοι λαοί φρόντισαν, μελετώντας βαθειά το παρελθόν, να διαμορφώσουν βαθειά ιστορική συνείδηση. Εμείς μείναμε σε μια φραστική ή επιδερμική εθνική συνείδηση. Το κόμμα έχει υπεροχή έναντι του έθνους. Συχνά και η ποδοσφαιρική ομάδα. Στη χώρα μας η μόνη ομάδα που κινδυνεύει να μείνει χωρίς οπαδούς είναι η… Ελλάδα.

Θα είναι θλιβερό η γενιά μας να ξαναζήσει τη φρίκη νέων πολιτικών δοσολη­ψιών και να κοστολογήσει το κρέας των παιδιών της με βάση κάποια πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα. Θα είναι θλιβερό οι νέοι πολιτικοί μας να εξελιχθούν σε «πολιτικατζήδες», θεατρίνους της πολιτικής, τη στιγμή που βιώνουμε μια περίοδο με μακρόπνοες προοπτικές, αν αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες κι αν εργαστούμε εντατικά και συλλογικά.
Θα είναι έγκλημα να γίνουν οι νέοι πολιτικοί μας, κρεοπώλες. Βέβαια το επάγγελμα του κρεοπώλη είναι παρεξηγημένο. Οι κρεοπώλες μπορούν κάλλιστα να έχουν ευαισθησία, έστω κι αν τεμαχίζουν ή τρώνε κρέας. Οι πολιτικοί μπορεί να έχουν αναισθησία, έστω κι αν σιχαίνονται το κρέας, όπως ο Χίτλερ.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε γενικά ένας «εύφλεκτος» λαός. Ό,τι χρειάζεται δηλαδή για έναν εμφύλιο πόλεμο. Μια ιδεολογική επικάλυψη των προσωπικών συμφερόντων, και, να, το προσάναμα, είναι έτοιμο. Κι ας μην ξεχνάμε: μπορεί το δάχτυλο να τραβά τη σκανδάλη αλλά και η σκανδάλη τραβά το δάχτυλο. Άλλωστε σκανδάλη και σκανδαλίζω έχουν την ίδια ρίζα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια πιο δυναμική αίσθηση φυλετικής ενότητας.
Άρα η παιδεία μας, αντί από υπερβολική «αντικειμενικότητα» να υποβαθμίζει τον πλούτο της ελληνικής ιστορίας, πρέπει να αποκτήσει εθνικότερο χαρακτήρα και να προβάλλει αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που χωρίζουν. Ήδη στα περισσότερα σχολεία οι επιγραφές μπορούν να συμπυκνωθούν σε μία:
«Πωλείται κρέας για εμφύλιο».

Κι όμως η Ελλάδα είναι κάτι πιο πάνω, κάτι μεγαλύτερο από την απλή συνάθροιση των οπαδών διαφόρων κομμάτων. Δεν είναι ούτε ένας απλός γεωγραφικός χώρος ούτε μια ιστορική κατηγορία. Είναι μια ποιοτική έννοια που για να λειτουργεί σαν ποιότητα απαιτεί ένα υψηλό επίπεδο ποιότητος πολιτών που μόνο μια υψηλού επιπέδου ποιοτική παιδεία μπορεί να δώσει. Κι έχουμε το πνευματικό υλικό για μια τέτοια παιδεία.
Τα Καλά Νέα του Ευαγγελίου και η εμβίωση αυτου ,θέτουν τον ακρογωναίο λίθο στήριξης κάθε ανθρώπου και έθνους συνάμα.
Οφείλουμε πολλά στους προγόνους μας για να μπορούμε να μιλήσουμε στους απογόνους μας.
Να είστε καλά,

Κων/νος Μουρούτης

Πηγή:Πολιτικά Θέματα-Σ.Ι.Καργάκος

Ο βιασµός της Τρωτότητας… ( Η πιό σκοτεινή όψη στην απαρχή της ύπαρξης μας)

Η τρωτότητα είναι η ιδιότητα ή η ευαισθησία κάποιου να βλαφτεί. Από την πλευρά της καρδιάς, από το κέντρο της
ευάλωτης υπαρξιακής µας φύσης, η ζωή πάνω στη γη έχει µεγάλη δυνατότητα να βλάψει βαθιά την ύπαρξή µας. Μέσα στην καρδιά υπάρχει µια µεγάλη ιδιότητα για πόνο, µια ευαισθησία υπαρξιακή, πλήρης στην ικανότητά της να αισθανθεί την άστοργη, βλαβερή και διεφθαρµένη εκµεταλλευτική φύση των άλλων, µε τρόπους που οδηγούν σε µεγάλο πόνο. Οι περισσότεροι από εµάς έχουµε πληγωθεί µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά κάποιοι πολύ περισσότερο από άλλους.

Γενικά πληγωνόµαστε από την ευρεία έλλειψη αγάπης που εκδηλώνεται σαν έλλειψη κατανόησης και βαθιάς προσεκτικής ακρόασης εκ µέρους των γονιών, των δασκάλων, των φίλων µας και άλλων που απλά δεν έχουν τη θέληση ή την ικανότητα να νοιαστούν αρκετά.
Για τους περισσότερους ανθρώπους η αίσθηση ότι είναι εκτεθειµένοι σε συναισθηµατικό πόνο, ή εκτεθειµένοι σε εκµετάλλευση σχετίζεται µε την αίσθηση της τρωτότητας που πρέ- πει να αποφύγουµε µε κάθε κόστος. Σχετίζουµε την τρωτότητα µε την αίσθηση ότι είµαστε εύθραυστοι, αδύνατοι, ή ότι είµα- στε υποκείµενοι σε συναισθηµατικό πόνο και δυστυχία. Όταν µας εκµεταλλεύονται, είτε επαγγελµατικά, είτε σε στενές προσωπικές σχέσεις, τείνουµε να αισθανόµαστε µεγάλη δυσφορία
και ανασφάλεια.
Όταν τέτοιες καταστάσεις παρατείνονται, αρρωσταίνουµε από την αίσθηση ότι είµαστε αβοήθητοι και εύκολα καταλήγουµε να αισθανόµαστε παγιδευµένοι ή φυλακισµένοι. Σε κανένα δεν αρέσει να αγνοούνται και να καταπατούνται τα συναισθήµατα και τα δικαιώµατα του, ιδιαίτερα όταν αισθανόµαστε πολύ αδύνατοι για να κάνουµε κάτι γι’ αυτό.
Φυσιολογικά, η αίσθηση του πόσο ευάλωτοι είµαστε σχετίζεται µε τα πιο ενδόµυχα συναισθήµατα και φόβους µας και µε την πιθανότητα ότι οι άλλοι µπορεί να χρησιµοποιήσουν τα συναισθήµατα και τους φόβους µας εναντίον µας, αν τα γνωρίζουν. Έτσι τα κρύβουµε για να προστατέψουµε τους εαυτούςµας, χωρίς να γνωρίζουµε το κόστος της καταστολής και του διαχωρισµού. Αυτά τα θέµατα περιβάλλονται από τα βασικά συναισθήµατα της ανασφάλειας, από την έλλειψη αυτοπεποί- θησης, από την έλλειψη εµπιστοσύνης στους άλλους και από το βασικό φόβο του αγνώστου, της ανασφάλειας και των αχαρτο- γράφητων υδάτων.
Έτσι οι άνθρωποι που φοβούνται ότι θα πληγωθούν, που φοβούνται την ίδια τους την τρωτότητα και τα συναισθήµατα που αυτή γεννά, τείνουν να µην αφήνουν τους άλλους να γνωρίζουν πώς αισθάνονται, τείνουν να έχουν σκέψεις όπως: «∆εν πρόκειται να κατεβάσω τις άµυνες µου, δε θα τους αφήσω ποτέ να ξέρουν τι πραγµατικά αισθάνοµαι. Πληγώθηκα στο παρελθόν, έτσι δε θα αφήσω κανένα να µε πληγώσει ξανά». Όλα αυτά οδηγούν σε νοοτροπίες µε τις οποίες δεν εµπιστευόµαστε κανένα, προσποιούµενοι ότι δεν έχουµε προβλήµατα ή αδυναµίες, ενώ έχουµε, και περιφερόµενοι µε τη στάση ότι δεν είναι κανενός υπόθεση πώς αισθανόµαστε και ότι τίποτε και κανένας δε
µπορεί να µας βοηθήσουν να ξεπεράσουµε τον πόνο µας.
Η λέξη τρωτότητα εµπεριέχει την ικανότητα να ανοιγόµαστε στους άλλους και να εκθέτουµε σ’ αυτούς τον εσώτατο εαυτό µας. Το να είµαστε ανοικτοί είναι ένα θεµελιώδες κλειδί για µια ζωή ολοκλήρωσης και επιτυχίας, για ευτυχία και αγάπη.
Όντας ανοικτοί, οι άνθρωποι τείνουν να εξασκούν το κουράγιο τους και να ελευθερώνονται όλο και περισσότερο από το φόβο. Να είµαστε ευάλωτοι µε αυτή την έννοια σηµαίνει να είµαστε ανοιχτοί να επικοινωνήσουµε, να είµαστε ανοικτοί να µοιραστούµε και να νοιαστούµε, και όλα αυτά µας προσφέρουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούµε σαν άτοµα συναισθηµατικά και πνευµατικά. Όταν είµαστε ευάλωτοι µε θετικό τρόπο, δοκιµάζουµε νέες συµπεριφορές, στάσεις και/ή πεποιθήσεις στην επιδίωξη της ολοκλήρωσης και της πνευµατικής ανάπτυξης, γινόµαστε πρόθυµοι να διακινδυνέψουµε και δοκιµάζουµε νέες εµπειρίες, δεχόµαστε προκλήσεις ή παίρνουµε ρίσκα δοκιµάζοντας δραστηριότητες των οποίων το αποτέλεσµα είναι αβέβαιο.

Το πιο σηµαντικό κλειδί στην εύρεση της αγάπης της καρδιάς βρίσκεται στην προθυµία και την ικανότητά µας να είµαστε ευάλωτοι.
Το πιο ενδιαφέρον παράδοξο της ανθρώπινης ζωής συµβαίνει να επικεντρώνεται σε θέµατα που έχουν σχέση µε το ότι είµαστε τρωτοί. Από τη µια πλευρά έχουµε αυτό το φόβο ότι θα πληγωθούµε, που µε πληθώρα τρόπων µας κλειδαµπαρώνει. Από την άλλη πλευρά, το να είµαστε ανοικτοί µας οδηγεί σε µια δυναµική ζωή κουράγιου, πίστης και εµπιστοσύνης στους άλλους και στον εαυτό µας. Όταν ένα άτοµο είναι αληθινά τρωτό, υπάρχει ανεµπόδιστη είσοδος ή θέα στην καρδιά, στην ύπαρξη και στην ψυχή του. Στο πιο δυνατό ή πιο φωτισµένο άτοµο δεν υπάρχει προστατευτικό κάλυµµα ή σκέπασµα που τον κρύβει διότι αυτό το άτοµο δε χρειάζεται κανένα. Αυτοί οι άνθρωποι φέρουν τους εαυτούς τους στην πλήρη θέα των άλλων διότι δε φοβούνται να πληγωθούν, δε φοβούνται να υποφέρουν.
Στο µέσο, ανάµεσα στο φόβο και τον πόνο από την µια
µεριά και στην αγάπη και το κουράγιο από την άλλη, κείται ένα µυστήριο, κάτι λίγο κατανοητό από το σύγχρονο άνθρωπο. Έχουµε λέξεις στην κάθε γλώσσα για να περιγράψουµε κάτι που δε γνωρίζουµε πλέον σε κανένα επίπεδο στενής σχέσης. Στο κέντρο είναι η οντότητά (ύπαρξή) µας, κάτι µε το οποίο ερχόµαστε στη γη, κάτι που παίρνει την πλήρη του µορφή στη γέννησή µας. Και στις σύγχρονες, και στις αρχαίες γλώσσες, έχουµε αυτή την οντότητα που υπάρχει µέσα µας, κάποια εσωτερική φωτιά και πάθος για ζωή και αγάπη που ονοµάζεται καρδιά.
Η καρδιά είναι η Τρωτότητα της ύπαρξης. Αυτό τα λέει όλα σχετικά µε την καρδιά. Είναι εύκολο να πληγώσεις τα περισσότερα όντα επειδή η καρδιά είναι τρωτή. Και τα σώµατά µας είναι ακριβώς το ίδιο ευάλωτα. Στην αρχή απλά είµαστε ένα όν µε την ικανότητα να αισθανόµαστε απόλυτα ευάλωτοι, βαθιά ευαίσθητοι σε ό,τι βρίσκεται άµεσα γύρω µας. Σαν βρέφη όταν γεννιόµαστε χρειαζόµαστε ένα στοργικό άγγιγµα, αναζητώντας να ενωθούµε σε τέλεια ευτυχία µε τις υπάρξεις που µας έφεραν σ’ αυτό τον κόσµο. Είναι σ’ αυτή την κατάσταση που η καρδιά είναι πλήρως ορατή, αν και ευάλωτη, που χρειάζεται αδιάσπαστους δεσµούς αγάπης και εµπιστοσύνης.

Επιστηµονικές ενδείξεις δείχνουν ότι ακόµη και πολύ µικρά παιδιά είναι ικανά να βιώνουν βαθειά αγωνία και θλίψη σαν αντίδραση στο τραύµα, την απώλεια και την προσωπική απόρριψη. Ο Dr. Kyle Pruett, κλινικός καθηγητής της ψυχια- τρικής στο Κέντρο Μελέτης του Παιδιού του Πανεπιστηµίου Γέιλ, λέει: «Τα βρέφη συντονίζονται πολύ στη ψυχική διάθεση ακόµη και από τη µήτρα, που τα καθιστά υποκείµενα σε κατα- στάσεις όπως η κατάθλιψη των γονιών». Η αλήθεια είναι ότι ένα τετράµηνο βρέφος µπορεί να είναι κλινικά καταθλιµµένο, διότι όταν τα βρέφη δεν πάρουν την αγάπη και φροντίδα που αξίζουν και χρειάζονται αρχίζουν να αποσύρονται. Οι αγνές µας υπάρξεις χρειάζονται και αξίζουν αγάπη και όταν δεν την παίρνουµε διαταράσσονται στο κέντρο της καρδιάς που αισθάνεται.
Ο πόνος είναι κάτι που νοιώθουµε φυσικά. Ο πόνος είναι η κατάλληλη αντίδραση της ανθρώπινης καρδιάς όταν της επιτίθενται ή την παρεξηγούν όταν είµαστε ενήλικες, και είναι η φυσική αντίδραση των βρεφών όταν τους συµπεριφέρονται µε έλλειψη ενδιαφέροντος, καλοσύνης και αγάπης. Όταν προδίδουµε την αθώα και ευάλωτη φύση της αγνής καρδιάς προκαλούµε πόνο. Όταν γεννιόµαστε υποκείµεθα σε µεγάλο πόνο. Τα βρέφη και τα πολύ µικρά παιδιά βρίσκονται απόλυτα στο έλεος του περιβάλλοντός τους, διότι είναι ευάλωτα. Όταν ερχόµαστε στη γη σαν ευάλωτες βρεφικές υπάρξεις συγκρουόµαστε µε τη στρατόσφαιρα της αδιαφορίας και υποχρεωνόµαστε να δεχθούµε πολλά πράγµατα, συµπεριλαµβανοµένης της πολύ συχνής εσκεµµένης κακοµεταχείρισης της ύπαρξής µας.
Πέραν των προβληµάτων και των συγκρούσεων που µπορεί να έχουν οι γονείς µας, έχουµε την ιατρική κοινότητα να περιµένει, κάνοντας τη γέννησή µας πρόβληµα, στερώντας την εµπειρία από τη φυσική και πιο ωραία της κατάσταση. Και µετά έχουµε τις φαρµακευτικές εταιρείες να κάνουν ότι καλύτερο µπορούν για να µας τραβήξουν µακριά από το στήθος και τη θηλή και τη ζεστασιά και το φυσικό ανοσοποιητικό δυναµωτικό γάλα της µητέρας µας. Αλλά υπάρχει κάτι ακόµη χειρότερο, µας περιµέ- νει ένας τρόµος και επίθεση και εισβολή που επιβάλλεται ενά- ντια στην εντελώς ανυπεράσπιστή µας ύπαρξη.

Την ηµέρα της γέννησής µας, γιατροί και νοσοκόµες, µε την πρόθυµη αποδοχή και παράδοση των γονιών µας, βυθίζουν ένα ψυχρό µέταλλο στη σάρκα µας και εκχέουν ένα ξένο υγρό µε δηλητήριο και άλλες γενετικά τροποποιηµένες ουσίες που επιτίθενται στο ανοσοποιητικό και άλλα ζωτικά συστήµατα στο σώµα µας. Τα βρέφη κλαίνε όταν δεν ικανοποιούνται οι βασικές τους ανάγκες, κλαίνε όταν χρειάζονται κάτι και κλαίνε όταν πονάνε. Αλλά τα βρέφη αρχίζουν να στριγγλίζουν όταν ξεπεράσουµε ένα συγκεκριµένο όριο, στριγγλίζουν ατελείωτα όταν παραβιάζονται και πονούν µε τρόπο που συχνά είναι πέρα από τη δυνατότητά τους να ξεπεράσουν.
Μέχρι τη στιγµή της γέννησης, η υπερευαισθησία των βρεφών τα κρατά σε εγρήγορση σε οτιδήποτε περιβάλλει τη γέννησή τους. Μπορούν να αισθάνονται, και θυµούνται όλες τις συµπεριφορές που τους περιβάλλουν σε σχέση µε το φόβο και την εµπιστοσύνη που µπορεί να προκάλεσαν. Είναι σηµαντικό γι’ αυτά πώς τους συµπεριφέρονται, πώς τα καλωσορίζουν σ’ αυτό τον κόσµο. Έχει σηµασία αν θα χάσει ο γιατρός την υποµονή του και κόψει τη κοιλιά της µητέρα, σκεφτόµενος περισσότερο το χρόνο και το χρήµα αντί τους φυσικούς ρυθµούς της µητέρας και του βρέφους.
Έχει σηµασία, στο επίπεδο της οντότητας, ότι κρύο ατσάλι διαπερνά το τρυφερό νέο κορµάκι µας για να εισχωρήσει κάτι ξένο στο οποίο είµαστε εντελώς ανυπεράσπιστοι. Έχει σηµασία η νοητική αλαζονεία των άλλων που µας παραβιάζει στο όνοµα λανθασµένων υποθέσεων, κρίσεων και αντιλήψεων για το τι είναι και τι δεν είναι το καλύτερο για τις νεαρές ζωούλες µας και τι νοµίζουν ότι είναι το καλύτερο για την κοινωνία. Είναι ο νους που δεν είναι πλέον ευαίσθητος στη δική του τρωτότητα που µπορεί να κάνει τέτοια πράγµατα,που θυσιάζει χωρίς συµπόνια την αγνότητα και τρωτότητα µας σε κάτι άλλο.
Υπάρχουν πολλά πράγµατα που οι γιατροί και οι νοσο- κόµες κάνουν παραδοσιακά για να µας διαχωρίσουν βίαια από την αγνή τρωτότητα της στιγµής της γέννησης, µας κρέµασαν ανάποδα και µας κτύπησαν στα πισινά, µας πήραν από τις µαµάδες µας πριν µπορέσουµε να συνδεθούµε µαζί τους και µας έριξαν λαµπερά φώτα στα πρόσωπα. Έκαναν τις χειρουργικές αίθουσες κρύες και ψυχρές, αντίθετες µε τη ζεστασιά και τη φυσικότητα σε περιβάλλον που αναπτύσσει συναισθήµατα προστασίας και ασφάλειας.
Αλλά αυτό που ακολουθεί είναι κατά ένα κβαντο-επίπεδο το πιο ανησυχητικό. Σήµερα είναι συνήθης διαδικασία στις πρώτες ώρες ή ηµέρες της ζωής µας να διαπερνούν τα σώµατά µας µε υποδερµική βελόνα, που εκδηλώνει σε πολλά επίπεδα τις πρώτες βασικές εµπειρίες της αδιαφορίας, της αίσθησης της αδυναµίας και του φόβου. Τη στιγµή της γέννησής µας αντιµετωπίζουµε κάτι που αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή µας, µε τη δυνατότητα να προκαλέσει σε κάποιους από εµάς πρόωρο θάνατο, διότι µας κάνουν ένεση µε τοξίνες του νευρικού συστήµατος που µπορούν γρήγορα να συσσωρευτούν και να οδηγήσουν σε σοβαρή νευρολογική ζηµιά.
Βεβαίως και είναι ένα στρες και ένας πόνος που µας κάνει να στριγγλίζουµε αλλά οι γιατροί και οι νοσοκόµες το ξεπερνούν χαµογελώντας, θεωρώντας το φυσιολογικό. Η βασική γραµµή που ακολουθούν για το τι είναι φυσιολογικό είναι η επίθεση στην τρωτότητα
µας, και συχνά µας προετοιµάζει για µεγάλη διάσπαση της υγείας µας στις πολύ νεαρές ζωές µας.
Τα βρέφη και τα νεαρά παιδιά είναι απόλυτα στο έλεος του περιβάλλοντός τους, είναι τελείως ευάλωτα, αλλά σιγά-
σιγά χάνουν αυτές τις ιδιότητες, χρόνια µετά που έχουν επανεληµµένα πληγωθεί και παρεξηγηθεί. Χάνουµε σιγά-σιγά την τρωτότητα της ύπαρξής µας καθώς ανυψώνουµε το εγώ µας ή το νοητικό ξεχωριστό εαυτό µας.

Εξαιτίας του πόνου που νοιώθουµε βαθιά µέσα µας και
του διαχωρισµού µας από ‘αυτό που πονά’, τείνουµε να διαδηλώνουµε την αδιαφορία και αναισθησία µας µε πολλούς τρόπους που πληγώνουν τους άλλους. Λίγοι κατανοούν αυτή τη διαδικασία και είναι ευαίσθητοι σ’ αυτήν, και σίγουρα αυτοί που ασχολούνται στο ιατρικό επάγγελµα και τη φαρµακευτική βιοµηχανία δε συγκαταλέγονται ανάµεσα στις πιο ζεστές, στοργικές και γεµάτες κατανόηση ενέργειες που αντιµετωπίζουµε στη ζωή. Ένας από τους λόγους που τα λεφτά και η δύναµη αποτελούν ένα τόσο δύσκολο παραπάτηµα είναι διότι αν δώσουµε στα λεφτά και στη δύναµη την πρώτη θέση στη συνείδησή µας, χάνεται η τρωτότητα, ποδοπατείται και βιάζεται.
Αυτό που βάζουµε πρώτο στη ζωή µας είναι απίστευτα σηµαντικό σε αυτό το επίπεδο, λέει µια τεράστια ιστορία για τις ζωές και τις δραστηριότητές µας.
Η ένεση των εµβολίων µε τις συνοδευτικές τοξίνες του νευρικού συστήµατος, που χρησιµοποιούνται σαν συντηρητικά, είναι η πρώτη ολοκληρωτική εισβολή και βιασµός της βρεφικής µας τρωτότητας. Ο φόβος που πολλοί άνθρωποι έχουν ότι θα πληγωθούν, ότι θα τους εκµεταλλευτούν ή καταπατήσουν, µπορεί πιθανόν να προέρχεται από αυτή την πρώτη από µια σειρά βίαιων αυθαίρετων εισβολών στην εσώτατη φυσική και συναι- σθηµατική µας κυριότητα. Μολονότι υπάρχουν πολλές βιολογικές και χηµικές εξηγήσεις του τι µπορούν να µας κάνουν οι συνταγές των εµβολίων στο φυσικό επίπεδο, οι ίδιοι οι φόβοι είναι ικανοί να καθυστερήσουν την κανονική ανάπτυξη, µπορούν να οδηγήσουν σε αναπτυξιακά προβλήµατα όλων των ειδών.
Η ντροπαλότητα, η ατολµία και ο φόβος, σε ακραία επίπεδα, µπορούν για παράδειγµα να δηµιουργήσουν µαθησιακές ανικανότητες. Αυτό µπορεί να προέρχεται από αυτή την ολο- κληρωτική παραβίαση της τρωτότητάς µας κατά τη γέννηση και τους πρώτους µήνες της ζωής µας όταν µας επιτίθενται ε- πανειληµµένα µε βελόνες που εισάγουν υγρά δηλητήρια µέσα στα κορµάκια µας. Όταν µας οδηγούν αθώα να υποφέρουµε από τις ‘φυσιολογικές’ παρενέργειες των εµβολίων, τις εντάσεις και τον πόνο από κάτι πάνω στο οποίο δεν έχουµε κανέναν έλεγχο, στριγγλίζουµε τη δυστυχία µας και στριγγλίζουµε τον πόνο µας. Και µέσα σε όλα αυτά σχεδόν κανείς δε σκέφτεται ότι κάτι µπορεί να είναι λάθος, εκτός από τους γονείς των ο- ποίων οι καρδιές ρίχνονται σε µια επώδυνη φωτιά και αγωνία που κανείς δεν θα έπρεπε να βιώσει.

Ούτε η δυτική ιατρική, ούτε η σύγχρονη ψυχολογία κα- τόρθωσαν να ανακαλύψουν ακλόνητες θεωρίες που να εξηγούν γιατί κάποιοι άνθρωποι αναρρώνουν από την αρρώστια και κά- ποιοι άλλοι όχι. Φαίνεται να υπάρχει µια δύναµη σε όλους µας σχεδόν που εργάζεται συνεχώς για να προστατέψει και να προωθήσει την υγεία, που η απουσία της µας αφήνει ευάλωτους.
Αυτό εξηγεί, σε κάποιο επίπεδο, γιατί ένα άτοµο µπορεί να υποστεί µια σχετικά ελαφριά επίθεση µιας αρρώστιας όπως την κολίτιδα µε έλκος, ένας άλλος µπορεί να καταστεί χρόνια ανάπηρος από την ίδια αρρώστια, και ένας τρίτος µπορεί να καταρρεύσει ταχύτατα από την πρώτη κρίση και να οδηγηθεί στο θάνατο – από το ίδιο πράγµα που κάποιος αναρρώνει αµέσως.
Πολλοί γιατροί και θεραπευτές πρόσεξαν ότι συγκεκριµένοι άνθρωποι έχουν δυνατή θέληση να θεραπευτούν. Υπάρχουν κάποια άτοµα που µπορεί να αρρωστήσουν πολύ σοβαρά και, εξαιτίας µιας εξαιρετικά ‘δυνατής θέλησης να αναπτυχθούν’, θεραπεύονται. Και υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν από ελαφριές αρρώστιες, που στερούνται αυτή τη θέληση, και παρά την καλύτερη θεραπευτική αγωγή και φροντίδα, µαραζώνουν µέσα στην αρρώστια τους. ∆ε θα δείξουν σηµαντική βελτίωση και, αν δείξουν, θα µεταπηδούν από τη µία αρρώστια στη άλλη.
Είναι απίστευτο ότι κάποιοι άνθρωποι θα εισέρρεαν ένα χηµικό σκεύασµα άµεσα στη ροή του αίµατός µας, έτοιµο να διαταράξει το ανοσοποιητικό µας σύστηµα, έτοιµο να υποβάλει το µικρό µας σωµατάκι σε χώρο τοξικών χηµικών και ιών. Φυσικά και στριγγλίζουµε απέναντι σε µια τέτοια εισβολή, αντιδρούµε, και µερικές φορές πεθαίνουµε.

Ίσως να γνωρίζουµε ενστικτωδώς ότι κάποια σκοτεινή απειλητική δύναµη επιτίθεται στην αγνότητα της οντότητάς (ύπαρξής) µας.
Ίσως να νοιώθουµε τη δύναµη της εσκεµµένης άγνοιας και την κτηνωδία της απληστίας να επιτίθεται στο αίµα µας. Ίσως, µε κάποιο τρόπο, να αισθανόµαστε ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις ιδέες και τα εισοδήµατά τους και τους αγαπηµένους τους τρόπους ζωής παρά για την τρωτότητά µας και για την ανάγκη µας για αγνή αγάπη.
Ίσως να γνωρίζουµε µέσα από τα συναισθήµατά µας ότι όλα αυτά είναι λάθος, και κλωτσούµε και στριγγλίζουµε, και τελικά ακόµη και οι ίδιοι γονείς µας µάς προδίδουν, παίρνοντάς µας στον ευνουχισµό της ιατρικής παραπλάνησης. Όταν µας προδίδουν οι γονείς µας, κάτι χάνεται βαθιά µέσα µας, χάνουµε κάποια εµπιστοσύνη που συχνά δεν µπορεί να γιατρευτεί.
Όταν πρόκειται για το ξέσκισµα των φλεβών µας και την έκθεσή τους σε ξένη εισβολή, όταν η αγνότητα της ύπαρξής µας και η φυσική δύναµη των σωµάτων και των ανοσοποιητικών µας συστηµάτων δε γίνονται σεβαστά, η απώλεια στα εσώτατα λεπτά επίπεδα κρύβεται χαµένη πίσω από ένα σύννεφο αναγνωρισµένων ιατρικών συµπτωµάτων, όπως αλλεργίες και άσθµα, όλα από τα οποία περιέχουν συναισθηµατικές πτυχές µέσα τους.

Αντί να εµπιστευόµαστε τα συστήµατά µας και το Θεό που τα έφτιαξε γερά, δεχόµαστε θανατηφόρα τοξικά χηµικά και εξασθενηµένους ιούς στη µορφή των εµβολίων που εισρέουν άµεσα στα εσωτερικά µας συστήµατα.
Η γενική φύση του ‘κακού’ είναι το να µην έχουµε συνείδηση των επιδράσεων που οι πράξεις µας έχουν στον κόσµο των άλλων.
Ο Elie Wiesel κατανόησε το κακό, επέζησε του ολοκαυτώµατος και έγραψε για τους ανθρώπους που διεύθυναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Ναι, είναι δυνατόν να βεβηλώ- σεις τη ζωή και τη δηµιουργία και να µη νοιώθεις συµπόνια. Υπήρχε τότε µια τεχνική, µια επιστήµη φόνου, ολοκληρωµένη µε εξειδικευµένα εργαστήρια, επαγγελµατικές συνεδρίες και διαγράµµατα προόδου. Αυτοί που εµπλέκονταν στην πρακτική της δεν ανήκαν σε βρώµικη οµάδα περιθωριακών, ούτε ήταν όχλος για να διωχθεί. Πολλοί είχαν πτυχία φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας, βιολογίας, γενικής ιατρικής και καλών τεχνών. Υπήρχαν δικηγόροι ανάµεσά τους. Και αδιανόητο αλλά αληθινό – θεολόγοι.»

Οι επιστήµονες έχουν ανακαλύψει ότι συµβαίνουν µεγά-
λες αλλαγές στη χηµεία του εγκεφάλου όταν υπάρχει κίνδυνος και δεν µπορούµε να κάνουµε τίποτα για να του ξεφύγουµε. Η αίσθηση ότι είµαστε αβοήθητοι είναι ένας τρόµος από τον οποίον δυσκολεύεται πολύ ο εγκέφαλος να αναρρώσει. Πολλές υπάρξεις έχουν αντιµετωπίσει µάχες, βασανιστήρια, επαναλαµβανόµενη παιδική κακοµεταχείριση, βιασµό και βίαιη επίθεση. Κάθε ένα από αυτά προκαλεί µια κοινή βιολογική και νευρολογική επίδραση όταν αντιλαµβανόµαστε το τραυµατικό γεγονός σαν ανεξέλεγκτο, µε αποτέλεσµα να αφηνόµαστε αβοήθητοι.
∆εν υπάρχει τίποτα που µπορεί να κάνει ένα παιδί ή βρέφος εκτός από το να κλωτσά και να στριγγλίζει καθώς το τραβολογούµε στο ιατρείο του παιδίατρου.

Πώς µπορεί να µην κλάψει κάποιος γι’ αυτά τα πράγµα- τα, πώς µπορεί να µη νοιάζεται; Πώς µπορεί να συνεχίζεται αυτό το πράγµα για τόσο καιρό, χωρίς να έχει ακουστεί το κλάµα της καρδιάς; Πώς ξεγελαστήκαµε τόσο ώστε να υπνοβατούµε µέσα σε τόση άγνοια και αναισθησία; Αυτά είναι ερωτήµατα για να απαντηθούν από όλους µας, όχι µόνο από τους γιατρούς και τις νοσοκόµες. Σχεδόν κανένας από εµάς δεν έδωσε ικανοποιητική σηµασία, όµως τώρα είναι η ευκαιρία να τα διορθώσουµε όλα αυτά.
Ποια καρδιά αντέχει; Όµως πρέπει, απλά πρέπει να επανασυνδεθούµε µε την τρωτότητά τους που βιάζεται κάθε µέρα. Ναι, δεν υπάρχει άλ- λος τρόπος από το να κολυµπήσουµε µέσα σε έναν ποταµό δακρύων και µέσα σε καρδιές ραγισµένες, αλλά δε θα λυγήσουµε. Αντίθετα, οφείλουµε να διοχετεύσουµε όλα αυτά τα συναισθήµατα σε µια δύναµη που θα µετουσιωθεί σε πράξη και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα να συνέλθει, υπό την έννοια ότι θα έχουµε τη σοφία να σταµατήσουµε να πληγώνουµε.

Τώρα είναι η ευκαιρία να υψώσουµε ανάµεσα στους ανθρώπους µια φωνή και µια κραυγή που θα µεγαλώνει και τελικά θα ακουστεί σε όλο τον κόσµο. Τώρα είναι η ευκαι- ρία µας να αποδείξουµε ότι είµαστε άνθρωποι και αξίζουµε τη θέση µας σε ένα ανθρώπινο σύµπαν.

Με σεβασμό,

Κων/νος Μουρούτης

«Σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς»:δεν είναι όλα στο μυαλό!

Ποιητές και πολιτικοί γνωρίζουν από καιρό ότι οι καρδιές και τα μυαλά συνδέονται. Τώρα, νευροεπιστήμονες και Καρδιολόγοι έχουν δείξει και πάλι, σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα στο The European Heart Journal, ότι η σύνδεση είναι περισσότερο από μεταφορική. Αποδεικνύεται ότι όσοι πλήττονται από μια σπάνια, σοβαρή κατάσταση γνωστή ως «σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς» έχουν εγκεφάλους που λειτουργούν διαφορετικά από εκείνα των υγιών ανθρώπων, υποδεικνύοντας ότι αυτό που συμβαίνει στο κεφάλι μπορεί να βλάψει την καρδιά.

Η κατάσταση, γνωστή ιατρικώς ως σύνδρομο Takotsubo, ακολουθεί συνήθως την εμπειρία του ακραίου στρες, όπως αυτό που αισθάνθηκε μετά την απώλεια ενός αγαπημένου. Σημαδεύτηκε από μια απότομη αποδυνάμωση και διόγκωση της καρδιάς, μέχρι να αρχίσει να μοιάζει με μια στενή, ιαπωνική παγίδα χταποδιού που ονομάζεται takotsubo. (Ο γιατρός που περιέγραψε πρώτα το σύνδρομο ήταν Ιάπωνας.)
Οι ερευνητές υποπτεύονται ότι η διαταραχή — η οποία πλήττει κυρίως τις γυναίκες και η οποία, αν και περιστασιακά μοιραία, τείνει να λύνει με την πάροδο του χρόνου — συνδέεται με τον εγκέφαλο και τον έλεγχό του σχετικά με το πώς το νευρικό σύστημα χειρίζεται το στρες. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ανεβάζει το σώμα, συμπεριλαμβανομένης της καρδιάς, σε απόκριση του κινδύνου ενω, το παρασυμπαθητικό σύστημα ηρεμεί τα πράγματα και το μεταιχμιακό σύστημα δημιουργεί και ελέγχει τις συναισθηματικές αντιδράσεις. Οι περιοχές του εγκεφάλου που ρυθμίζουν αυτά τα συστήματα επικοινωνούν στενά μεταξύ τους, προκειμένου να διατηρήσουν βασικές, αυτόνομες διεργασίες, όπως ο ξυλοδαρμός της καρδιάς μας, που λειτουργεί ομαλά.

Μια ομάδα Ελβετών καρδιολόγων αναρωτήθηκε αν μια διαταραχή στην αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των συστημάτων θα μπορούσε να συνδεθεί με σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς. Στρατολόγησαν 15 εθελοντές που είχαν επιβιώσει από το σύνδρομο Takotsubo μέσα στα τελευταία χρόνια και άλλα 39 άτομα που δεν επηρεάστηκαν.
Οι νευροεπιστήμονες διεξήγαγαν λειτουργικές τομογραφίες του κάθε εγκεφάλου. Στους υγιείς εθελοντές, τα μέρη του εγκεφάλου που συνδέονται με τα συναισθήματα και τα συμπαθητικά και παρασυμπαθητικά νευρικά συστήματα φωτίζονται συγχρονισμένα, όπως αναμενόταν. Αλλά η επικοινωνία μεταξύ αυτών των περιοχών ήταν σχετικά μικρή στους επιζώντες του Τακόκυποο.
Η αχνή νευρωνική δραστηριότητα ήταν πιο αξιοσημείωτη μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου που ελέγχουν τα συμπαθητικά και παρασυμπαθητικά νευρικά συστήματα. η φυσιολογική ηρεμία που θα πρέπει να συμβεί μετά το άγχος ήταν προφανώς λιγότερο πιθανό να λάβει χώρα.
Οι σαρώσεις υποδεικνύουν ότι το σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς πιθανώς αρχίζει στον εγκέφαλο με τις αντιδράσεις του-ή υπεραντιδράσεις–για να στρες, αναφέρει ο Κρίστιαν Τεμπιν, ο καθηγητής Καρδιολογίας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ζυρίχης, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης.
Δεν είναι σαφές αν το στρες άλλαξε τους εγκεφάλους των ανθρώπων με το Takotsubo με τρόπους που στη συνέχεια οδήγησαν σε καρδιακή βλάβη ή αν οι εγκεφάλοι τους ήταν αντί να έχουν προδιάθεση, να χειριστούν το στρες άσχημα. Ούτε είναι ξεκάθαρο πως ο διαταραγμένος εγκέφαλος ξαναφτιάχνει την καρδιά.
Αλλά, ο Τιμπλεν λέει, «οι ορμόνες του στρες που απελευθερώνονται, μπορεί να επηρεάσουν την καρδιαγγειακή ανταπόκριση.»

Η μελέτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι εγκεφάλοι και οι καρδιές μας συνδέονται ακόμη πιο στενά από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες. Οι βιοχημικές συζητήσεις μεταξύ τους επηρεάζουν και τα δύο. Η θλίψη μπορεί να σπάσει ένα σώμα, έτσι κανείς δεν πρέπει να διστάζει να ζητήσει βοήθεια στο χειρισμό του άγχους.

Εν κατακλείδι, ο δικός σας ,ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ τρόπος και στάση ζωής ,θα καθορίσει το Ευ Ζήν και την ανοδική ευεξία στο βιολογικό,ψυχικό και πνευματικό σας υπόβαθρο.
Εμείς με χαρά και δέος ,είμστε κοντά σας σε αυτή τη προσπάθεια!

Με εκτίμηση,

Κων/νος Μουρούτης

Πηγή:
The New York Times
https://www.nytimes.com/…/broken-heart-syndrome-is-not-all-…

«Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν… Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.»

Ρίξε το όπλο σου και σωριάσου πρηνής όταν ακούσεις ανθρώπους..επειδή…Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δεν μιλάνε.Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις.
Παρακαλώ σε, σταυραϊτέ, για χαμηλώσου ολίγο,
και δώσ’ μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,
πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάη ο κάμπος!
Πόσες φορές πρέπει να κοιτάξει ο άνθρωπος ψηλά,πιο ψηλά και απο τα βουνά αυτά,προτού να μπορέσει να δει τα σύννεφα,τον ουρανό;
Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο.

Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή, του φοβερού του κλέφτη
με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται,
αδελφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβηώνται, πάνε…
Φωνάζω το βάρβαρο ουρλιαχτό μου πάνω από τις στέγες του κόσμου.Ψυχή που ξέρει να πονεί ξέρει και να πεθαίνει..Όνειρο ονείρου τ’ όνειρο που είδα με ξύπνια μάτια!

Έλληνα! Ε, Έλληνα! Του κάμω, τι ζητάς εδώ;
είμαι νεκρός, μου κάμει…
Ti είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ΄ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα,παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Μεριάστε λοιπόν να διαβώ έτσι όπως έρχομαι με τα πενήντα μου χρόνια..δεν είμαι άντρας εγώ,είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια.
Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης..

Χρωστώ ουχί σε δανειστές παρεκτός στους ποιητές μας…

Με ιερό δέος προς εκείνους όλους που η πένα τους διαπερνά τα σωθικά μου…

Κων/νος Μουρούτης

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English