«Ἀφοῦ ἔκαμες την ἐκκλησιά, κάμε καί τ’ ἅγιο βῆμα!»

«Ἀφοῦ ἔκαμες την ἐκκλησιά, κάμε καί τ’ ἅγιο βῆμα!»

Υπήρξε μία ἐποχή πού ὅλοι οι ἄνθρωποι πίστευαν στό Θεό καί ἡ Ἐκκλησία κυβερνοῦσε τον κόσμο. Ἡ ἐποχή αὐτή ὀνομάζεται Μεσαίωνας ἔτσι λοιπόν Ἰσχυρίζομαι ὅτι μία ἐκκλησία με ἀλεξικέραυνο στή στέγη, δηλώνει ἔλλειψη πίστης!
Ὅπως ὁ φυλακισμένος ἔχει γυρισμένα τὰ μάτια του κατὰ τὴ στενὴ θυρίδα τῆς φυλακῆς του γιὰ νὰ πάρει λίγη ἐλπίδα ἀπὸ μία μικρὴ ἀχτίδα τοῦ ἥλιου, ἔτσι κι ἐμεῖς φέτος, με τὴ βαρυχειμωνιά, μὲ τὶς παγωνιές, μὲ τὰ χιόνια, μὲ τὶς βροχές, μὲ τὰ μαῦρα σύννεφα ποὺ καταπλακώνουν ἀκόμα τὴν ἀτμόσφαιρα καὶ σφίγγουνε τὴν ψυχή μας, περιμένουμε ἀνυπόμονα νὰ δοῦνε τὰ μάτια μας λίγον γαλανὸ οὐρανό, καὶ νὰ χαρεῖ ἡ καρδιά μας τὸ χρυσὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Μὰ ἐκεῖνα τὰ σύννεφα στοιβάζονται τὅνα ἀπάνω στ᾿ ἄλλο, ἑκατομμύρια σύννεφα, ἴδια μὲ βαρειοὺς βράχους, καὶ ἐμποδίζουνε μὲ πεῖσμα τὸν ἥλιο νὰ μᾶς δείξει τὸ χαροποιὸ πρόσωπό του, λὲς καὶ εἶναι κακὰ καὶ ζηλόφθονα δαιμόνια
Μὰ περνᾶνε οἱ μέρες καὶ δὲν ἀλλάζει τίποτα. Τὰ ἄσπλαχνα σύννεφα, σκεπάζουνε ἀδιάκοπα τὸν οὐρανό, μέρα – νύχτα, σὰν τὰ παπλώματα, ποὺ σκεπάζουνε τὸν ἄρρωστο ποὺ δὲν ἔχει ἐλπίδα νὰ δεῖ τὴν ὑγειά του καὶ νὰ τὰ πετάξει ἀπὸ πάνω του.
Χάσαμε τὴν παρηγοριὰ ποὺ μᾶς χάριζε ὁ χαρούμενος οὐρανός μας. Ἔγινε κι αὐτὸς βαρὺς καὶ καραμουτζωμένος, γιὰ νὰ εἶναι σύμφωνος μὲ ὅλη τὴν κατάσταση τοῦ κόσμου, μὲ τὴν ἄχαρη ζωή μας ποὺ τὴ μασᾶνε καὶ τὴν κομματιάζουνε οἱ ἄγριες μασέλες τῆς μηχανῆς, μὲ τὴ σαστιμάρα καὶ μὲ τὴν ταραχὴ ποὺ ἔχει τὸ μυαλό μας, μὲ τὴν ἀγωνία ποὺ ἔχει ἡ καρδιά μας.

Φαγώθηκε ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν καινούργια θρησκεία του, καὶ τώρα ἀπολαμβάνει τὰ καλά της, κι ἀπὸ μέσα του κι ἀπ᾿ ἔξω του.

Ἡ πολιτικὴ κατάσταση εἶναι μαύρη καὶ σκοτεινή, ἡ γνώση, ἡ ἐπιστήμη κι οἱ διάφορες θεωρίες τοὺς εἶναι κι αὐτὲς σὰν βραχνᾶδες, τὸ ἴδιο καὶ χειρότερο εἶναι καὶ ἡ θρησκεία, ποὺ ἤτανε ἡ τελευταία ἐλπίδα καὶ παρηγοριὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Καμαρώσετε τί «ἔργα» παρουσιάζουν οἱ «θρησκεῖες» σήμερα. Εἶναι νὰ φράζει κανένας τὰ μάτια του. Ὅλα αὐτὰ τὰ πασαλείμματα ἀπάνω στοὺς τηλεοπτικούς φακούς, ποὺ λέγονται «ἔργα», σὲ κάνουν ὄχι μονάχα νὰ ἀηδιάσεις γιὰ τὸ κατάντημά μας, ἀλλὰ καὶ νὰ θυμώσεις γιὰ τὴν ἀδιαντροπιὰ ποὺ φανερώνουν αὐτὰ τὰ τερατουργήματα.
Γιατὶ, ἕνα χαρακτηριστικὸ τοῦ καιροῦ μας, ποὺ ὑπάρχει μέσα σὲ ὅλα, εἶναι ἡ ἀδιαντροπιά. Μπορεῖ κανένας πολὺ σωστὰ νὰ πεῖ γιὰ τὴν ἐποχή μας πὼς εἶναι ἡ ἐποχὴ τῆς τρέλλας καὶ τῆς ἀδιαντροπιᾶς. Γιατὶ, ἂν δὲν εἶναι κανένας ἀδιάντροπος, πῶς θὰ κάνει τέτοια «ἔργα», σὰν κι αὐτὰ;
Σὲ τέτοιο δυσθεώρητο ὕψος δὲν ἔφταξε ποτὲ ἡ ἀνοησία,νά χαίρονται καί νά προσεύχονται οι «χριστιανοί» για να πετύχουν τα «ἀδέλφια « τους καλύτερη θέση σε τηλεοπτικές χαμαιτυπίες πού, λόγῳ ποιητικῆς ἀηδίας ,ἐπονομάζονται «Χ-Factor» καί ἄλλες λοιπές γελοιότητες.
Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδειες κανάτες, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, κηρύγματα ἀπό τον ἄμβωνα, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ὀμορφιὰ μὲ τὴ μουτζούρα, καλοβαλμένους ἠλίθιους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαιδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια.

Το δόγμα της τυφλῆς ὑπακοής καί της ἀδιάκριτης καθυποταγῇς σε ὁποιαδήποτε ἀνθρώπινη ἐξουσία —εἴτε πολιτική εἴτε ἐκκλησιαστική— εἶναι το δόγμα του δεσποτισμοῦ καί δέν ἔχει θέση ἀνάμεσα σε δημοκράτες καί χριστιανούς.
Ὁ πολιτισμός ποτέ δέ θά φτάσει στήν τελειότητα, ἄν ἡ τελευταία πέτρα της τελευταίας ἐκκλησίας δέν πέσει πάνω στό κεφάλι του τελευταίου ἱερέα ἢ «πάστορα»( γιά τους προτεστάντες του πιστοῦ ὑπολοίπου!)
Σκέψου νά ἔχετε διαλέξει τον λάθος θεό. Κάθε φορά πού πάτε ἐκκλησία(ἀκόμη καί την ὀρθή ἡμέρα!), ἁπλά τον κάνετε ὅλο καί πιό ἔξαλλο!
Κάθε μέρα ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ξεστρατίζουν ἀπό την Ἐκκλησία καί ἐπιστρέφουν στόν Θεό.

Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποῦ νὰ μὴν βασκανθεῖ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο;
Ἐκείνους τοὺς λίγους ποὺ δὲν εἶναι ἐνθουσιασμένοι ἀπὸ «τὰ θαύματα τῆς ἐποχῆς μας», οἱ ἄλλοι, αὐτὴ ἡ μυρμήγκια ποὺ ἔκανε αὐτὸν τὸν παράδεισο καὶ ποὺ τὸν χαίρεται, τοὺς λέγει τρελλούς, ὅπως θὰ λέγανε παλαβοὺς κάποιους ἀνθρώπους μὲ σωστὰ μυαλὰ οἱ ἄρρωστοί του φρενοκομείου, βλέποντας τοὺς ἀνάμεσά τους.
Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο της ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα βουνά, χωράφια καὶ κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται πολιτισμός.

Τράβα, λοιπόν, μακρυὰ ἀπὸ τὶς σφηγκοφωλιὲς ποὺ τὶς λένε ἐκκλησίες, γιὰ νὰ γλυτώσεις ἀπὸ τὸ μαράζι, γιὰ νὰ νοιώσεις ἀπάνω σου τὴ ζωογόνα πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, αὐτὸ δὲν φτάνει. Πρέπει νὰ ἔχεις μάτια ἁγνὰ γιὰ νὰ βλέπεις, αὐτιὰ ἁγνὰ γιὰ ν᾿ ἀκοῦς, καρδιὰ ἁγνὴ γιὰ νὰ αἰσθάνεσαι, κι ὄχι χαλασμένη. Γιατὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες τρέχουνε γιὰ νὰ φύγουνε, ὅποτε μπορέσουνε, κι ἐκεῖνοι ποὺ καυχιοῦνται πῶς ἡ ἐποχή μας εἶναι θαυμάσια, μά, φεύγοντας ἀπὸ τὶς σφηγκοφωλιές, κουβαλᾶνε μαζί τους καὶ τὴν παραμορφωμένη ψυχή τους.
Γι᾿ αὐτὸ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ νοιώθουνε τὴν ἐμορφιὰ ἑνὸς βουνοῦ, μ᾿ ἄλλα λόγια δὲν νοιώθουνε τίποτα, μήτε ἕνα δέντρο εἶναι σὲ θέση νὰ χαροῦνε, μήτε τὸ μυστήριο ποὺ ἔχει τὸ κῦμα, μήτε τὸ θρησκευτικὸ πανηγύρι τῶν λουλουδιῶν. Κι αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τρέχουνε σὰν τρελλοὶ μὲ τ᾿ αὐτοκίνητα γιὰ νὰ μὴ δοῦνε τίποτα, νὰ μὴν αἰσθανθοῦνε τίποτα, νὰ μὴν ἀγαπήσουνε τίποτα. Αὐτὸ τὸ λένε «φυσιολατρία»! Ὅπως καταντήσανε τὰ πάντα, οἱ ἰδέες, οἱ θρησκεῖες, ἔτσι κατάντησε κι ἡ φυσιολατρία.

Ἐμεῖς ὅμως «οἱ καθυστερημένοι», περπατᾶμε καὶ χαιρόμαστε σὰν βλέπουμε ἕνα κομμάτι γαλανὸν οὐρανό, ἀνάμεσα στὰ σύννεφα, καὶ κανένα χελιδόνι ποὺ πετᾶ ἀπὸ πάνω μας καὶ ποὺ θαρρεῖς πῶς θὰ τρυπώσει μέσα στὸ γαλάζιο ἐκεῖνο παραθύρι.
Νοιώθουμε τὴ μυρουδιὰ ποὺ βγάζουνε τ᾿ ἀγριολούλουδα καὶ τ᾿ ἁγιασμένα χορτάρια, καθὼς καὶ τὸ χῶμα τῆς εὐλογημένης γῆς μας.
Ἀνασταινόμαστε ἀπὸ τ᾿ ἀγεράκι ποὺ φυσᾶ, σὰν νὰ μαστε βαρυποινῖτες ποὺ δραπετεύσαμε ἀπὸ τὴ φυλακή, καὶ δοξάζουμε τὸν Κύριο ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε τὴν ἐξαίσια ἐποχή μας καὶ τὰ καλά της…

Με σεβασμό,

Δρ.Κωνσταντῖνος Μουρούτης
-Δρυόκόπος ὁ Ἄρειος-

Βράδιαζε..

Ἄνοιξα το παράθυρο καί ἀφουγκράστηκα μακριά το αἰώνιο παράπονο του κόσμου…Γιατί ἀπ’ ὅλους τους χειμῶνες είν’ ἕνας τόσο μεγάλος πού, ἄν τον ξεπεράσεις, ἡ καρδιά σου στό ἐξῆς ὅλα θά τα ἀντέχει.Βαρύς ὁ κόσμος νά τον ζήσεις,ὅμως γιά λίγη περηφάνια το ἄξιζε.
«Δεκέμβρης μήνας, ὅλο φωτάκια ζαλισμένα «γιατί»,κουρδιστά ἀνθρωπάκια,
Ἄν στήν καρδιά σου, ζεῖ ἡ ἀγχόνη,μία ἀπ’ τα ἰδία! Το ψέμα,σκοτώνει!
Δεκέμβρης μήνας, καρδιά βουρκωμένη.Αὐτό πού σου λείπει, ζωή μοιρασμέν.
,Δεκέμβρης μήνας, καί γιά φαντάσου αυτό πού ποθείς, νά το ἔχεις κοντά σου!»
Καθώς περνοῦν τα χρόνια καί κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές, βλέπεις τον ἥλιο μ’ ἀλλά μάτια.»

Ἀδέρφια μου. Φυλάξτε τα ἑλληνικά συνήθεια μας, γιορτᾶστε ὅπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, καί μή ξεγελιόσαστε με τα ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα…Αὐτά τα Χριστούγεννα, τα Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν θά εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές κείνων πού δέν εἶναι σε θέση νά χαροῦνε, σε καιρό πού οι ἄλλοι χαίρονται.
Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνονται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε τή χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἀλλά πρόσωπα πού κρέμονται απ’ αὐτούς.
Ίσα-ίσα αὐτές τις ἁγιασμένες μέρες πού ἔπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οι ἄνθρωποι ἀναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τις μέρες ἀποξενώνονται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τον ἄλλον, χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα νότα στ’ ἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μία μεριά εἶναι οι εὐτυχισμένοι οι ὑπερκερασμένοι, οι καλότυχοι, κι ἀπό την ἄλλη μεριά εἶναι οι δυστυχισμένοι κι οι παρατεταμένοι. Ἀνάμεσα τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τις γιορτές.
Σ’ αὐτές τις ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τα βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη του ἀνθρώπου, πού κοιτάζει μονάχα την εὐχαρίστηση της σάρκας. Ἐνῷ οι δικές μας γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τη ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τους φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σε σαρκικούς ἀνθρώπους.
Ναί, ἀδερφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους πού χαίρονται καί κλαῖτε μαζί με κείνους πού κλαῖνε, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὁ,τι ἔχετε. Το παραπάνω ἀπ’ ὅτι ἔχει κανένας ἀνάγκη, το κλέβει ἀπό τον ἄλλον.
«Μακάριον το διδόναι μᾶλλον, ή λαμβάνειν».
Πολλοί ἀπό σας θα’χουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα το δικαίωμα νά μου ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγώ σε σας. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου!
Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πῶς τα λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομε νά πῶ πὼς προσπαθῶ νὰ μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καὶ νόμο δέν ἐκράτει».
Εὐτυχισμένος είμ’ ἐγώ ποὺ ἀγαπῶ κι ἀγάπη ἔχω.
Εἶμαι εὐγνώμων, πού ἔχω αὐτό, πού οι ἄλλοι ὀνειρεύονται…
Ὅσο καὶ νὰ στολίζεις το σπίτι καὶ τον ἑαυτό σου, ἂν δὲν στολίσεις τὴ ψυχή σου με φῶς Χριστοῦ, μὴν περιμένεις νὰ λάμψεις….

Με σεβασμό,

Δρ.Κωνσταντῖνος Μουρούτης
-Δρυόκοπος ὁ Ἄρειος-

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English