Βράδιαζε..

Βράδιαζε..

Ἄνοιξα το παράθυρο καί ἀφουγκράστηκα μακριά το αἰώνιο παράπονο του κόσμου…Γιατί ἀπ’ ὅλους τους χειμῶνες είν’ ἕνας τόσο μεγάλος πού, ἄν τον ξεπεράσεις, ἡ καρδιά σου στό ἐξῆς ὅλα θά τα ἀντέχει.Βαρύς ὁ κόσμος νά τον ζήσεις,ὅμως γιά λίγη περηφάνια το ἄξιζε.
«Δεκέμβρης μήνας, ὅλο φωτάκια ζαλισμένα «γιατί»,κουρδιστά ἀνθρωπάκια,
Ἄν στήν καρδιά σου, ζεῖ ἡ ἀγχόνη,μία ἀπ’ τα ἰδία! Το ψέμα,σκοτώνει!
Δεκέμβρης μήνας, καρδιά βουρκωμένη.Αὐτό πού σου λείπει, ζωή μοιρασμέν.
,Δεκέμβρης μήνας, καί γιά φαντάσου αυτό πού ποθείς, νά το ἔχεις κοντά σου!»
Καθώς περνοῦν τα χρόνια καί κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές, βλέπεις τον ἥλιο μ’ ἀλλά μάτια.»

Ἀδέρφια μου. Φυλάξτε τα ἑλληνικά συνήθεια μας, γιορτᾶστε ὅπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, καί μή ξεγελιόσαστε με τα ξένα κι ἄνοστα πυροτεχνήματα…Αὐτά τα Χριστούγεννα, τα Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν θά εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές κείνων πού δέν εἶναι σε θέση νά χαροῦνε, σε καιρό πού οι ἄλλοι χαίρονται.
Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνονται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε τή χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἀλλά πρόσωπα πού κρέμονται απ’ αὐτούς.
Ίσα-ίσα αὐτές τις ἁγιασμένες μέρες πού ἔπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οι ἄνθρωποι ἀναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τις μέρες ἀποξενώνονται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τον ἄλλον, χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα νότα στ’ ἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μία μεριά εἶναι οι εὐτυχισμένοι οι ὑπερκερασμένοι, οι καλότυχοι, κι ἀπό την ἄλλη μεριά εἶναι οι δυστυχισμένοι κι οι παρατεταμένοι. Ἀνάμεσα τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τις γιορτές.
Σ’ αὐτές τις ψευτογιορτές ξαμολιοῦνται ὅλα τα βάρβαρα καί ἐγωιστικά πάθη του ἀνθρώπου, πού κοιτάζει μονάχα την εὐχαρίστηση της σάρκας. Ἐνῷ οι δικές μας γιορτές, ἐπειδή, ὅπως εἶπα, ἔχουνε τη ρίζα τους στή θρησκεία, ἤτανε σεμνές, πνευματικές, ὥστε νά μή σκανδαλίζουνε τους φτωχούς, ὅσο εἶναι μπορετό σε σαρκικούς ἀνθρώπους.
Ναί, ἀδερφοί μου Ἕλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους πού χαίρονται καί κλαῖτε μαζί με κείνους πού κλαῖνε, καί σ’ αὐτή μονάχα θά βρῆτε ἀνακούφιση. Δίνετε στούς ἄλλους ἀπ’ ὁ,τι ἔχετε. Το παραπάνω ἀπ’ ὅτι ἔχει κανένας ἀνάγκη, το κλέβει ἀπό τον ἄλλον.
«Μακάριον το διδόναι μᾶλλον, ή λαμβάνειν».
Πολλοί ἀπό σας θα’χουνε ἴσως περισσότερο ἀπό μένα το δικαίωμα νά μου ποῦνε αὐτά πού λέγω ἐγώ σε σας. Δέν εἶμαι «ὁ ποιήσας καί διδάξας», ἀλλοίμονό μου!
Μά γιά νά μή σκανδαλισθῆ κανένας πῶς τα λόγια μου εἶναι ὁλότελα κούφια, στενεύομε νά πῶ πὼς προσπαθῶ νὰ μήν εἶμαι ὁλότελα «ὁ δάσκαλος πού δίδασκε καὶ νόμο δέν ἐκράτει».
Εὐτυχισμένος είμ’ ἐγώ ποὺ ἀγαπῶ κι ἀγάπη ἔχω.
Εἶμαι εὐγνώμων, πού ἔχω αὐτό, πού οι ἄλλοι ὀνειρεύονται…
Ὅσο καὶ νὰ στολίζεις το σπίτι καὶ τον ἑαυτό σου, ἂν δὲν στολίσεις τὴ ψυχή σου με φῶς Χριστοῦ, μὴν περιμένεις νὰ λάμψεις….

Με σεβασμό,

Δρ.Κωνσταντῖνος Μουρούτης
-Δρυόκοπος ὁ Ἄρειος-

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English