Ἡ βλακεία τῆς τρομοκρατίας!

Ἡ βλακεία τῆς τρομοκρατίας!

Πῶς θά καταπολεμηθεῖ ἡ τρομοκρατία; Ἀπαντῶ: Μέ λιγότερη βλακεία.

Ὅλη ἡ πολιτική Εὐρώπης καί Ἀμερικῆς, ἦταν ἕνα Ἔβερεστ βλακείας.Ὅλοι προβληματίζονται πώς νά σταματήσουμε την τρομοκρατία. Ὑπάρχει ὅμως ἕνας πραγματικά εὔκολος τρόπος: νά σταματήσουμε νά εἴμαστε μέρος της.
Ἡ βλακεία των ἄλλων εἶναι μία ἀπειλή γιά τή δική μου ὅμως!
Ὁ ἰμπεριαλισμός καί ἡ τρομοκρατία εἶναι δύο δεινόσαυροι πού στό ἄμεσο μέλλον θά ἀναμετρηθοῦν, με τραγικές συνέπειες γιά την ἀνθρωπότητα.

Οἱ Τοῦρκοι θαρροῦν ὅτι ὁ πλανήτης φτιάχτηκε γιά νά τους φιλοξενήσει. Κι ὅταν ἀντιμετωπίζουν κρίσεις, καταφεύγουν στίς προκλήσεις. Αὐτό δέν πρέπει καθόλου νά μας ἐκπλήσσει. Εἶναι παλαιά τακτική.Το νά ξέρεις νά προκαλεῖς, δέν σημαίνει ὅτι ξέρεις καί νά ἀρέσεις.Ἡ σταθερότητα στίς ἀποφάσεις τους εἶναι συχνά ἁπλό δεῖγμα βλακείας. Δείχνει ἀνικανότητα νά σκεφθοῦν το ἴδιο πρᾶγμα δυό φορές.
Παρά τις προσπάθειες πού ἔγιναν -κυρίως ἀπό τή μεριά Ἑλλήνων πολιτικῶν- γιά ἕνα εἰρηνικό modus vivendi, ποτέ δέν ἔλειψαν ἀπό μέρους τους οι τριβές καί οι προκλήσεις. Οἱ καθημερινές σχεδόν παραβιάσεις του ελληνικού ἐναέριου χώρου καί ἡ προώθηση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων καί λαθρομεταναστῶν πρός τα νησιά μας συνιστοῦν ἰσχυρή ἐπιβεβαίωση.
Ἡ ΕΛΛΑΣ, κατά την παροῦσα στιγμή, δέν ἐπιθυμεῖ καμία τριβή με τή γείτονα. Οὔτε, ἄλλωστε, ἐπιθυμοῦσε στό παρελθόν.Θά ἔλθουν καί γιά τις δύο χῶρες δύσκολοι στό ἐγγύς μέλλον καιροί. Θά χρειασθεῖ οι δύο λαοί νά εἶναι ἀλληλέγγυοι. Νά μήν ὑποσκάπτει ὁ ἕνας τή θέση του ἀλλοῦ. Ἡ Ἑλλάς το πράττει. Συχνά ταπεινωτικά. Ἡ Τουρκία ὄχι, συχνά ὑπεροπτικά. Αὐτό θά τή βλάψει μελλοντικά. Ὡστόσο, ὁ ἑλληνικός λαός, πάντα μεγάθυμος, ξέρει να συγχωρεῖ καί νά συμπαρίσταται.
Ἡ παγκοσμιοποίηση ὅμως ἔφερε τήν κυριαρχία τῆς Κίνας στήν οἰκονομία καί ἡ πολιτική τῶν ἀνοιχτῶν συνόρων δημιούργησε τό μεταναστευτικό «τσουνάμι» στήν Εὐρώπη. Τώρα, μετά τά νέα τρομοκρατικά χτυπήματα, ἔντρομοι οἱ Εὐρωπαῖοι πολιτικοί προσπαθοῦν νά ὑψώσουν γύρω τους Καβαφικά τείχη. Ἀλλά ἡ τύχη τῆς Εὐρώπης εἶναι βεβαία.

Ὅλα δείχνουν ὅτι προμηνύεται καταιγίδα. Καί εἶναι θλιβερό νά βλέπουμε σάν κωμωδία την πιό μεγάλη τραγωδία της νεώτερης ἑλληνικής ἱστορίας: το γενικό μαρασμό του Γένους, πού ἔβγαζε ρίζες καὶ κλαδιά σαν το περίφημο κυπαρίσσι του Μυστρᾶ καί στὰ πιὸ μαῦρα χρόνια της τουρκικῆς σκλαβιᾶς.

Ἐνῶ οι δεῖκτες των ἀξιῶν πέφτουν κατακόρυφα χρόνο με το χρόνο, ἀντίθετα ἀνεβαίνουν στόν τόπο μας αλματωδώς οι δεῖκτες της κακότητας καί της ἐγκληματικότητας. Ἕνας ἄνεμος δολοφονικῆς ψυχαγωγίας σάν «χαμσίνι» σαρώνει ἀπ’ ἄκρη ἧς ἄκρην την ἔρμη πατρίδα.
Ἄνθρωποι, πτώματα πολιτικά καί ἠθικά, «καναλοκρατοῦν» τή ζωή μας. Μαστιγώνουν ἀλύπητα μία ὄντως κακή πολιτική γιά τήν ὁποία ἔν τινι μέτρω ὑπεύθυνοι ἦσαν κι αὐτοί, μιά πολιτική, πού τούς ἐξέθρεψε καί τούς ἔθρεψε καλά καί περίκαλλα, καί μᾶς ὑπόσχονται «μάννα ἐξ οὐρανοῦ», γιά νά πάρουν τό δικό μας «μάννα», δηλαδή τήν ψῆφο μας, πού εἶναι γι᾽ αὐτούς νάμα, ἅγια κοινωνία γιά νά εἰσέλθουν στόν κάποτε ἱερό ναό τῆς δημοκρατίας, γιά νά συνεχίσουν ἀμετανοήτως –καί συχνά ἀνοήτως– τό ἀνίερο ἔργο, πού μετέτρεψε τήν ἑλληνική πολιτεία σέ ἀθλιοκρατία. Ἰδού ὁ μέγας ἄθλος τους!

Ἀλλά τώρα νομίζω δέν εἶναι καιρός γιά ἀστεῖα. Λυπᾶμαι πού τό γράφω ἀλλά τόσο καιρό, παρά τόν λεκτικό ταλανισμό, δέν ἄκουσα πρόταση σωτηρίας. Κι αὐτό γιατί λείπει ἡ ἰδεολογία τῆς σκληρῆς ἐργασίας καί τῆς ἐπιχειρηματικῆς αὐτενεργείας.
Ἡ στυγνή τρομοκρατία της διαφθοράς, σήψεως πνευματικῆς καί ἠθικῆς , ἀποχαλίνωση της ἀρετῆς καί απίσχανση κάθε ἐννοίας γιά ἰδανικά,,ἔχουν γίνει το μέρος του μένους του θηρίου τούτου! Πώς μπορεῖς να κάνεις πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ πόλεμος εἶναι τρομοκρατία;

Ἡ παρακμή τῆς Δύσεως, πού εἶχαν προβλέψει ὁ Σπένγκλερ μέ τό ὁμώνυμο ἔργο του καί ὁ Καβάφης μέ τό «Περιμένοντας τούς Βαρβάρους» ἦλθε. Ἡ Εὐρώπη σέ λίγα χρόνια θά μεταβληθεῖ πληθυσμιακά σέ Νοτιοαφρικανική Ἕνωση. Καί τό κακό εἶναι ὅτι ἀνάμεσα στούς νέους πληθυσμιακά κυριάρχους δέν φαίνεται νά ὑπάρχει κάποιος Νέλσον Μαντέλα.

«Γιατί ἐνύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δέν ἦλθαν.
Καί μερικοί ἔφθασαν ἀπ’ τα σύνορα,
καί εἴπανε πῶς βάρβαροι πιά δέν ὑπάρχουν.
Καί τώρα τι θά γίνουμε χωρίς βαρβάρους.
Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἦσαν μιά κάποια λύσις.»

Ἄν λάβουμε ὑπόψη ὅτι ὁ Θεός περιόρισε την ἀνθρώπινη εὐφυΐα, φαίνεται ἄδικο πού δέν περιόρισε καί την ἀνθρώπινη βλακεία.Ποτέ ὁ σοφός δέν θά μπορέσει νά μιλήσει τόσο σοφά γιά τή σοφία, ὅσο βλακωδῶς ὁ βλάκας γιά τή βλακεία.
Ὁ Θεός ἀπέστρεψε το βλέμμα ἀφ’ ἡμῶν. Ψάλλουμε κάθε ἡμέρα: «Κύριε, Κύριε, ἐπίβλεψον καί ἴδε». Μὰ τι νά δεῖ; Τα χαλιά καί τα χάλια μας;

Με ἐκτίμηση,

Δρ. Κωνσταντῖνος Μουρούτης
-Δρυόκοπος ὁ Ἄρειος-

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English