Ο βιασµός της Τρωτότητας… ( Η πιό σκοτεινή όψη στην απαρχή της ύπαρξης μας)

Ο βιασµός της Τρωτότητας… ( Η πιό σκοτεινή όψη στην απαρχή της ύπαρξης μας)

Η τρωτότητα είναι η ιδιότητα ή η ευαισθησία κάποιου να βλαφτεί. Από την πλευρά της καρδιάς, από το κέντρο της
ευάλωτης υπαρξιακής µας φύσης, η ζωή πάνω στη γη έχει µεγάλη δυνατότητα να βλάψει βαθιά την ύπαρξή µας. Μέσα στην καρδιά υπάρχει µια µεγάλη ιδιότητα για πόνο, µια ευαισθησία υπαρξιακή, πλήρης στην ικανότητά της να αισθανθεί την άστοργη, βλαβερή και διεφθαρµένη εκµεταλλευτική φύση των άλλων, µε τρόπους που οδηγούν σε µεγάλο πόνο. Οι περισσότεροι από εµάς έχουµε πληγωθεί µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά κάποιοι πολύ περισσότερο από άλλους.

Γενικά πληγωνόµαστε από την ευρεία έλλειψη αγάπης που εκδηλώνεται σαν έλλειψη κατανόησης και βαθιάς προσεκτικής ακρόασης εκ µέρους των γονιών, των δασκάλων, των φίλων µας και άλλων που απλά δεν έχουν τη θέληση ή την ικανότητα να νοιαστούν αρκετά.
Για τους περισσότερους ανθρώπους η αίσθηση ότι είναι εκτεθειµένοι σε συναισθηµατικό πόνο, ή εκτεθειµένοι σε εκµετάλλευση σχετίζεται µε την αίσθηση της τρωτότητας που πρέ- πει να αποφύγουµε µε κάθε κόστος. Σχετίζουµε την τρωτότητα µε την αίσθηση ότι είµαστε εύθραυστοι, αδύνατοι, ή ότι είµα- στε υποκείµενοι σε συναισθηµατικό πόνο και δυστυχία. Όταν µας εκµεταλλεύονται, είτε επαγγελµατικά, είτε σε στενές προσωπικές σχέσεις, τείνουµε να αισθανόµαστε µεγάλη δυσφορία
και ανασφάλεια.
Όταν τέτοιες καταστάσεις παρατείνονται, αρρωσταίνουµε από την αίσθηση ότι είµαστε αβοήθητοι και εύκολα καταλήγουµε να αισθανόµαστε παγιδευµένοι ή φυλακισµένοι. Σε κανένα δεν αρέσει να αγνοούνται και να καταπατούνται τα συναισθήµατα και τα δικαιώµατα του, ιδιαίτερα όταν αισθανόµαστε πολύ αδύνατοι για να κάνουµε κάτι γι’ αυτό.
Φυσιολογικά, η αίσθηση του πόσο ευάλωτοι είµαστε σχετίζεται µε τα πιο ενδόµυχα συναισθήµατα και φόβους µας και µε την πιθανότητα ότι οι άλλοι µπορεί να χρησιµοποιήσουν τα συναισθήµατα και τους φόβους µας εναντίον µας, αν τα γνωρίζουν. Έτσι τα κρύβουµε για να προστατέψουµε τους εαυτούςµας, χωρίς να γνωρίζουµε το κόστος της καταστολής και του διαχωρισµού. Αυτά τα θέµατα περιβάλλονται από τα βασικά συναισθήµατα της ανασφάλειας, από την έλλειψη αυτοπεποί- θησης, από την έλλειψη εµπιστοσύνης στους άλλους και από το βασικό φόβο του αγνώστου, της ανασφάλειας και των αχαρτο- γράφητων υδάτων.
Έτσι οι άνθρωποι που φοβούνται ότι θα πληγωθούν, που φοβούνται την ίδια τους την τρωτότητα και τα συναισθήµατα που αυτή γεννά, τείνουν να µην αφήνουν τους άλλους να γνωρίζουν πώς αισθάνονται, τείνουν να έχουν σκέψεις όπως: «∆εν πρόκειται να κατεβάσω τις άµυνες µου, δε θα τους αφήσω ποτέ να ξέρουν τι πραγµατικά αισθάνοµαι. Πληγώθηκα στο παρελθόν, έτσι δε θα αφήσω κανένα να µε πληγώσει ξανά». Όλα αυτά οδηγούν σε νοοτροπίες µε τις οποίες δεν εµπιστευόµαστε κανένα, προσποιούµενοι ότι δεν έχουµε προβλήµατα ή αδυναµίες, ενώ έχουµε, και περιφερόµενοι µε τη στάση ότι δεν είναι κανενός υπόθεση πώς αισθανόµαστε και ότι τίποτε και κανένας δε
µπορεί να µας βοηθήσουν να ξεπεράσουµε τον πόνο µας.
Η λέξη τρωτότητα εµπεριέχει την ικανότητα να ανοιγόµαστε στους άλλους και να εκθέτουµε σ’ αυτούς τον εσώτατο εαυτό µας. Το να είµαστε ανοικτοί είναι ένα θεµελιώδες κλειδί για µια ζωή ολοκλήρωσης και επιτυχίας, για ευτυχία και αγάπη.
Όντας ανοικτοί, οι άνθρωποι τείνουν να εξασκούν το κουράγιο τους και να ελευθερώνονται όλο και περισσότερο από το φόβο. Να είµαστε ευάλωτοι µε αυτή την έννοια σηµαίνει να είµαστε ανοιχτοί να επικοινωνήσουµε, να είµαστε ανοικτοί να µοιραστούµε και να νοιαστούµε, και όλα αυτά µας προσφέρουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούµε σαν άτοµα συναισθηµατικά και πνευµατικά. Όταν είµαστε ευάλωτοι µε θετικό τρόπο, δοκιµάζουµε νέες συµπεριφορές, στάσεις και/ή πεποιθήσεις στην επιδίωξη της ολοκλήρωσης και της πνευµατικής ανάπτυξης, γινόµαστε πρόθυµοι να διακινδυνέψουµε και δοκιµάζουµε νέες εµπειρίες, δεχόµαστε προκλήσεις ή παίρνουµε ρίσκα δοκιµάζοντας δραστηριότητες των οποίων το αποτέλεσµα είναι αβέβαιο.

Το πιο σηµαντικό κλειδί στην εύρεση της αγάπης της καρδιάς βρίσκεται στην προθυµία και την ικανότητά µας να είµαστε ευάλωτοι.
Το πιο ενδιαφέρον παράδοξο της ανθρώπινης ζωής συµβαίνει να επικεντρώνεται σε θέµατα που έχουν σχέση µε το ότι είµαστε τρωτοί. Από τη µια πλευρά έχουµε αυτό το φόβο ότι θα πληγωθούµε, που µε πληθώρα τρόπων µας κλειδαµπαρώνει. Από την άλλη πλευρά, το να είµαστε ανοικτοί µας οδηγεί σε µια δυναµική ζωή κουράγιου, πίστης και εµπιστοσύνης στους άλλους και στον εαυτό µας. Όταν ένα άτοµο είναι αληθινά τρωτό, υπάρχει ανεµπόδιστη είσοδος ή θέα στην καρδιά, στην ύπαρξη και στην ψυχή του. Στο πιο δυνατό ή πιο φωτισµένο άτοµο δεν υπάρχει προστατευτικό κάλυµµα ή σκέπασµα που τον κρύβει διότι αυτό το άτοµο δε χρειάζεται κανένα. Αυτοί οι άνθρωποι φέρουν τους εαυτούς τους στην πλήρη θέα των άλλων διότι δε φοβούνται να πληγωθούν, δε φοβούνται να υποφέρουν.
Στο µέσο, ανάµεσα στο φόβο και τον πόνο από την µια
µεριά και στην αγάπη και το κουράγιο από την άλλη, κείται ένα µυστήριο, κάτι λίγο κατανοητό από το σύγχρονο άνθρωπο. Έχουµε λέξεις στην κάθε γλώσσα για να περιγράψουµε κάτι που δε γνωρίζουµε πλέον σε κανένα επίπεδο στενής σχέσης. Στο κέντρο είναι η οντότητά (ύπαρξή) µας, κάτι µε το οποίο ερχόµαστε στη γη, κάτι που παίρνει την πλήρη του µορφή στη γέννησή µας. Και στις σύγχρονες, και στις αρχαίες γλώσσες, έχουµε αυτή την οντότητα που υπάρχει µέσα µας, κάποια εσωτερική φωτιά και πάθος για ζωή και αγάπη που ονοµάζεται καρδιά.
Η καρδιά είναι η Τρωτότητα της ύπαρξης. Αυτό τα λέει όλα σχετικά µε την καρδιά. Είναι εύκολο να πληγώσεις τα περισσότερα όντα επειδή η καρδιά είναι τρωτή. Και τα σώµατά µας είναι ακριβώς το ίδιο ευάλωτα. Στην αρχή απλά είµαστε ένα όν µε την ικανότητα να αισθανόµαστε απόλυτα ευάλωτοι, βαθιά ευαίσθητοι σε ό,τι βρίσκεται άµεσα γύρω µας. Σαν βρέφη όταν γεννιόµαστε χρειαζόµαστε ένα στοργικό άγγιγµα, αναζητώντας να ενωθούµε σε τέλεια ευτυχία µε τις υπάρξεις που µας έφεραν σ’ αυτό τον κόσµο. Είναι σ’ αυτή την κατάσταση που η καρδιά είναι πλήρως ορατή, αν και ευάλωτη, που χρειάζεται αδιάσπαστους δεσµούς αγάπης και εµπιστοσύνης.

Επιστηµονικές ενδείξεις δείχνουν ότι ακόµη και πολύ µικρά παιδιά είναι ικανά να βιώνουν βαθειά αγωνία και θλίψη σαν αντίδραση στο τραύµα, την απώλεια και την προσωπική απόρριψη. Ο Dr. Kyle Pruett, κλινικός καθηγητής της ψυχια- τρικής στο Κέντρο Μελέτης του Παιδιού του Πανεπιστηµίου Γέιλ, λέει: «Τα βρέφη συντονίζονται πολύ στη ψυχική διάθεση ακόµη και από τη µήτρα, που τα καθιστά υποκείµενα σε κατα- στάσεις όπως η κατάθλιψη των γονιών». Η αλήθεια είναι ότι ένα τετράµηνο βρέφος µπορεί να είναι κλινικά καταθλιµµένο, διότι όταν τα βρέφη δεν πάρουν την αγάπη και φροντίδα που αξίζουν και χρειάζονται αρχίζουν να αποσύρονται. Οι αγνές µας υπάρξεις χρειάζονται και αξίζουν αγάπη και όταν δεν την παίρνουµε διαταράσσονται στο κέντρο της καρδιάς που αισθάνεται.
Ο πόνος είναι κάτι που νοιώθουµε φυσικά. Ο πόνος είναι η κατάλληλη αντίδραση της ανθρώπινης καρδιάς όταν της επιτίθενται ή την παρεξηγούν όταν είµαστε ενήλικες, και είναι η φυσική αντίδραση των βρεφών όταν τους συµπεριφέρονται µε έλλειψη ενδιαφέροντος, καλοσύνης και αγάπης. Όταν προδίδουµε την αθώα και ευάλωτη φύση της αγνής καρδιάς προκαλούµε πόνο. Όταν γεννιόµαστε υποκείµεθα σε µεγάλο πόνο. Τα βρέφη και τα πολύ µικρά παιδιά βρίσκονται απόλυτα στο έλεος του περιβάλλοντός τους, διότι είναι ευάλωτα. Όταν ερχόµαστε στη γη σαν ευάλωτες βρεφικές υπάρξεις συγκρουόµαστε µε τη στρατόσφαιρα της αδιαφορίας και υποχρεωνόµαστε να δεχθούµε πολλά πράγµατα, συµπεριλαµβανοµένης της πολύ συχνής εσκεµµένης κακοµεταχείρισης της ύπαρξής µας.
Πέραν των προβληµάτων και των συγκρούσεων που µπορεί να έχουν οι γονείς µας, έχουµε την ιατρική κοινότητα να περιµένει, κάνοντας τη γέννησή µας πρόβληµα, στερώντας την εµπειρία από τη φυσική και πιο ωραία της κατάσταση. Και µετά έχουµε τις φαρµακευτικές εταιρείες να κάνουν ότι καλύτερο µπορούν για να µας τραβήξουν µακριά από το στήθος και τη θηλή και τη ζεστασιά και το φυσικό ανοσοποιητικό δυναµωτικό γάλα της µητέρας µας. Αλλά υπάρχει κάτι ακόµη χειρότερο, µας περιµέ- νει ένας τρόµος και επίθεση και εισβολή που επιβάλλεται ενά- ντια στην εντελώς ανυπεράσπιστή µας ύπαρξη.

Την ηµέρα της γέννησής µας, γιατροί και νοσοκόµες, µε την πρόθυµη αποδοχή και παράδοση των γονιών µας, βυθίζουν ένα ψυχρό µέταλλο στη σάρκα µας και εκχέουν ένα ξένο υγρό µε δηλητήριο και άλλες γενετικά τροποποιηµένες ουσίες που επιτίθενται στο ανοσοποιητικό και άλλα ζωτικά συστήµατα στο σώµα µας. Τα βρέφη κλαίνε όταν δεν ικανοποιούνται οι βασικές τους ανάγκες, κλαίνε όταν χρειάζονται κάτι και κλαίνε όταν πονάνε. Αλλά τα βρέφη αρχίζουν να στριγγλίζουν όταν ξεπεράσουµε ένα συγκεκριµένο όριο, στριγγλίζουν ατελείωτα όταν παραβιάζονται και πονούν µε τρόπο που συχνά είναι πέρα από τη δυνατότητά τους να ξεπεράσουν.
Μέχρι τη στιγµή της γέννησης, η υπερευαισθησία των βρεφών τα κρατά σε εγρήγορση σε οτιδήποτε περιβάλλει τη γέννησή τους. Μπορούν να αισθάνονται, και θυµούνται όλες τις συµπεριφορές που τους περιβάλλουν σε σχέση µε το φόβο και την εµπιστοσύνη που µπορεί να προκάλεσαν. Είναι σηµαντικό γι’ αυτά πώς τους συµπεριφέρονται, πώς τα καλωσορίζουν σ’ αυτό τον κόσµο. Έχει σηµασία αν θα χάσει ο γιατρός την υποµονή του και κόψει τη κοιλιά της µητέρα, σκεφτόµενος περισσότερο το χρόνο και το χρήµα αντί τους φυσικούς ρυθµούς της µητέρας και του βρέφους.
Έχει σηµασία, στο επίπεδο της οντότητας, ότι κρύο ατσάλι διαπερνά το τρυφερό νέο κορµάκι µας για να εισχωρήσει κάτι ξένο στο οποίο είµαστε εντελώς ανυπεράσπιστοι. Έχει σηµασία η νοητική αλαζονεία των άλλων που µας παραβιάζει στο όνοµα λανθασµένων υποθέσεων, κρίσεων και αντιλήψεων για το τι είναι και τι δεν είναι το καλύτερο για τις νεαρές ζωούλες µας και τι νοµίζουν ότι είναι το καλύτερο για την κοινωνία. Είναι ο νους που δεν είναι πλέον ευαίσθητος στη δική του τρωτότητα που µπορεί να κάνει τέτοια πράγµατα,που θυσιάζει χωρίς συµπόνια την αγνότητα και τρωτότητα µας σε κάτι άλλο.
Υπάρχουν πολλά πράγµατα που οι γιατροί και οι νοσο- κόµες κάνουν παραδοσιακά για να µας διαχωρίσουν βίαια από την αγνή τρωτότητα της στιγµής της γέννησης, µας κρέµασαν ανάποδα και µας κτύπησαν στα πισινά, µας πήραν από τις µαµάδες µας πριν µπορέσουµε να συνδεθούµε µαζί τους και µας έριξαν λαµπερά φώτα στα πρόσωπα. Έκαναν τις χειρουργικές αίθουσες κρύες και ψυχρές, αντίθετες µε τη ζεστασιά και τη φυσικότητα σε περιβάλλον που αναπτύσσει συναισθήµατα προστασίας και ασφάλειας.
Αλλά αυτό που ακολουθεί είναι κατά ένα κβαντο-επίπεδο το πιο ανησυχητικό. Σήµερα είναι συνήθης διαδικασία στις πρώτες ώρες ή ηµέρες της ζωής µας να διαπερνούν τα σώµατά µας µε υποδερµική βελόνα, που εκδηλώνει σε πολλά επίπεδα τις πρώτες βασικές εµπειρίες της αδιαφορίας, της αίσθησης της αδυναµίας και του φόβου. Τη στιγµή της γέννησής µας αντιµετωπίζουµε κάτι που αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή µας, µε τη δυνατότητα να προκαλέσει σε κάποιους από εµάς πρόωρο θάνατο, διότι µας κάνουν ένεση µε τοξίνες του νευρικού συστήµατος που µπορούν γρήγορα να συσσωρευτούν και να οδηγήσουν σε σοβαρή νευρολογική ζηµιά.
Βεβαίως και είναι ένα στρες και ένας πόνος που µας κάνει να στριγγλίζουµε αλλά οι γιατροί και οι νοσοκόµες το ξεπερνούν χαµογελώντας, θεωρώντας το φυσιολογικό. Η βασική γραµµή που ακολουθούν για το τι είναι φυσιολογικό είναι η επίθεση στην τρωτότητα
µας, και συχνά µας προετοιµάζει για µεγάλη διάσπαση της υγείας µας στις πολύ νεαρές ζωές µας.
Τα βρέφη και τα νεαρά παιδιά είναι απόλυτα στο έλεος του περιβάλλοντός τους, είναι τελείως ευάλωτα, αλλά σιγά-
σιγά χάνουν αυτές τις ιδιότητες, χρόνια µετά που έχουν επανεληµµένα πληγωθεί και παρεξηγηθεί. Χάνουµε σιγά-σιγά την τρωτότητα της ύπαρξής µας καθώς ανυψώνουµε το εγώ µας ή το νοητικό ξεχωριστό εαυτό µας.

Εξαιτίας του πόνου που νοιώθουµε βαθιά µέσα µας και
του διαχωρισµού µας από ‘αυτό που πονά’, τείνουµε να διαδηλώνουµε την αδιαφορία και αναισθησία µας µε πολλούς τρόπους που πληγώνουν τους άλλους. Λίγοι κατανοούν αυτή τη διαδικασία και είναι ευαίσθητοι σ’ αυτήν, και σίγουρα αυτοί που ασχολούνται στο ιατρικό επάγγελµα και τη φαρµακευτική βιοµηχανία δε συγκαταλέγονται ανάµεσα στις πιο ζεστές, στοργικές και γεµάτες κατανόηση ενέργειες που αντιµετωπίζουµε στη ζωή. Ένας από τους λόγους που τα λεφτά και η δύναµη αποτελούν ένα τόσο δύσκολο παραπάτηµα είναι διότι αν δώσουµε στα λεφτά και στη δύναµη την πρώτη θέση στη συνείδησή µας, χάνεται η τρωτότητα, ποδοπατείται και βιάζεται.
Αυτό που βάζουµε πρώτο στη ζωή µας είναι απίστευτα σηµαντικό σε αυτό το επίπεδο, λέει µια τεράστια ιστορία για τις ζωές και τις δραστηριότητές µας.
Η ένεση των εµβολίων µε τις συνοδευτικές τοξίνες του νευρικού συστήµατος, που χρησιµοποιούνται σαν συντηρητικά, είναι η πρώτη ολοκληρωτική εισβολή και βιασµός της βρεφικής µας τρωτότητας. Ο φόβος που πολλοί άνθρωποι έχουν ότι θα πληγωθούν, ότι θα τους εκµεταλλευτούν ή καταπατήσουν, µπορεί πιθανόν να προέρχεται από αυτή την πρώτη από µια σειρά βίαιων αυθαίρετων εισβολών στην εσώτατη φυσική και συναι- σθηµατική µας κυριότητα. Μολονότι υπάρχουν πολλές βιολογικές και χηµικές εξηγήσεις του τι µπορούν να µας κάνουν οι συνταγές των εµβολίων στο φυσικό επίπεδο, οι ίδιοι οι φόβοι είναι ικανοί να καθυστερήσουν την κανονική ανάπτυξη, µπορούν να οδηγήσουν σε αναπτυξιακά προβλήµατα όλων των ειδών.
Η ντροπαλότητα, η ατολµία και ο φόβος, σε ακραία επίπεδα, µπορούν για παράδειγµα να δηµιουργήσουν µαθησιακές ανικανότητες. Αυτό µπορεί να προέρχεται από αυτή την ολο- κληρωτική παραβίαση της τρωτότητάς µας κατά τη γέννηση και τους πρώτους µήνες της ζωής µας όταν µας επιτίθενται ε- πανειληµµένα µε βελόνες που εισάγουν υγρά δηλητήρια µέσα στα κορµάκια µας. Όταν µας οδηγούν αθώα να υποφέρουµε από τις ‘φυσιολογικές’ παρενέργειες των εµβολίων, τις εντάσεις και τον πόνο από κάτι πάνω στο οποίο δεν έχουµε κανέναν έλεγχο, στριγγλίζουµε τη δυστυχία µας και στριγγλίζουµε τον πόνο µας. Και µέσα σε όλα αυτά σχεδόν κανείς δε σκέφτεται ότι κάτι µπορεί να είναι λάθος, εκτός από τους γονείς των ο- ποίων οι καρδιές ρίχνονται σε µια επώδυνη φωτιά και αγωνία που κανείς δεν θα έπρεπε να βιώσει.

Ούτε η δυτική ιατρική, ούτε η σύγχρονη ψυχολογία κα- τόρθωσαν να ανακαλύψουν ακλόνητες θεωρίες που να εξηγούν γιατί κάποιοι άνθρωποι αναρρώνουν από την αρρώστια και κά- ποιοι άλλοι όχι. Φαίνεται να υπάρχει µια δύναµη σε όλους µας σχεδόν που εργάζεται συνεχώς για να προστατέψει και να προωθήσει την υγεία, που η απουσία της µας αφήνει ευάλωτους.
Αυτό εξηγεί, σε κάποιο επίπεδο, γιατί ένα άτοµο µπορεί να υποστεί µια σχετικά ελαφριά επίθεση µιας αρρώστιας όπως την κολίτιδα µε έλκος, ένας άλλος µπορεί να καταστεί χρόνια ανάπηρος από την ίδια αρρώστια, και ένας τρίτος µπορεί να καταρρεύσει ταχύτατα από την πρώτη κρίση και να οδηγηθεί στο θάνατο – από το ίδιο πράγµα που κάποιος αναρρώνει αµέσως.
Πολλοί γιατροί και θεραπευτές πρόσεξαν ότι συγκεκριµένοι άνθρωποι έχουν δυνατή θέληση να θεραπευτούν. Υπάρχουν κάποια άτοµα που µπορεί να αρρωστήσουν πολύ σοβαρά και, εξαιτίας µιας εξαιρετικά ‘δυνατής θέλησης να αναπτυχθούν’, θεραπεύονται. Και υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν από ελαφριές αρρώστιες, που στερούνται αυτή τη θέληση, και παρά την καλύτερη θεραπευτική αγωγή και φροντίδα, µαραζώνουν µέσα στην αρρώστια τους. ∆ε θα δείξουν σηµαντική βελτίωση και, αν δείξουν, θα µεταπηδούν από τη µία αρρώστια στη άλλη.
Είναι απίστευτο ότι κάποιοι άνθρωποι θα εισέρρεαν ένα χηµικό σκεύασµα άµεσα στη ροή του αίµατός µας, έτοιµο να διαταράξει το ανοσοποιητικό µας σύστηµα, έτοιµο να υποβάλει το µικρό µας σωµατάκι σε χώρο τοξικών χηµικών και ιών. Φυσικά και στριγγλίζουµε απέναντι σε µια τέτοια εισβολή, αντιδρούµε, και µερικές φορές πεθαίνουµε.

Ίσως να γνωρίζουµε ενστικτωδώς ότι κάποια σκοτεινή απειλητική δύναµη επιτίθεται στην αγνότητα της οντότητάς (ύπαρξής) µας.
Ίσως να νοιώθουµε τη δύναµη της εσκεµµένης άγνοιας και την κτηνωδία της απληστίας να επιτίθεται στο αίµα µας. Ίσως, µε κάποιο τρόπο, να αισθανόµαστε ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις ιδέες και τα εισοδήµατά τους και τους αγαπηµένους τους τρόπους ζωής παρά για την τρωτότητά µας και για την ανάγκη µας για αγνή αγάπη.
Ίσως να γνωρίζουµε µέσα από τα συναισθήµατά µας ότι όλα αυτά είναι λάθος, και κλωτσούµε και στριγγλίζουµε, και τελικά ακόµη και οι ίδιοι γονείς µας µάς προδίδουν, παίρνοντάς µας στον ευνουχισµό της ιατρικής παραπλάνησης. Όταν µας προδίδουν οι γονείς µας, κάτι χάνεται βαθιά µέσα µας, χάνουµε κάποια εµπιστοσύνη που συχνά δεν µπορεί να γιατρευτεί.
Όταν πρόκειται για το ξέσκισµα των φλεβών µας και την έκθεσή τους σε ξένη εισβολή, όταν η αγνότητα της ύπαρξής µας και η φυσική δύναµη των σωµάτων και των ανοσοποιητικών µας συστηµάτων δε γίνονται σεβαστά, η απώλεια στα εσώτατα λεπτά επίπεδα κρύβεται χαµένη πίσω από ένα σύννεφο αναγνωρισµένων ιατρικών συµπτωµάτων, όπως αλλεργίες και άσθµα, όλα από τα οποία περιέχουν συναισθηµατικές πτυχές µέσα τους.

Αντί να εµπιστευόµαστε τα συστήµατά µας και το Θεό που τα έφτιαξε γερά, δεχόµαστε θανατηφόρα τοξικά χηµικά και εξασθενηµένους ιούς στη µορφή των εµβολίων που εισρέουν άµεσα στα εσωτερικά µας συστήµατα.
Η γενική φύση του ‘κακού’ είναι το να µην έχουµε συνείδηση των επιδράσεων που οι πράξεις µας έχουν στον κόσµο των άλλων.
Ο Elie Wiesel κατανόησε το κακό, επέζησε του ολοκαυτώµατος και έγραψε για τους ανθρώπους που διεύθυναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. «Ναι, είναι δυνατόν να βεβηλώ- σεις τη ζωή και τη δηµιουργία και να µη νοιώθεις συµπόνια. Υπήρχε τότε µια τεχνική, µια επιστήµη φόνου, ολοκληρωµένη µε εξειδικευµένα εργαστήρια, επαγγελµατικές συνεδρίες και διαγράµµατα προόδου. Αυτοί που εµπλέκονταν στην πρακτική της δεν ανήκαν σε βρώµικη οµάδα περιθωριακών, ούτε ήταν όχλος για να διωχθεί. Πολλοί είχαν πτυχία φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας, βιολογίας, γενικής ιατρικής και καλών τεχνών. Υπήρχαν δικηγόροι ανάµεσά τους. Και αδιανόητο αλλά αληθινό – θεολόγοι.»

Οι επιστήµονες έχουν ανακαλύψει ότι συµβαίνουν µεγά-
λες αλλαγές στη χηµεία του εγκεφάλου όταν υπάρχει κίνδυνος και δεν µπορούµε να κάνουµε τίποτα για να του ξεφύγουµε. Η αίσθηση ότι είµαστε αβοήθητοι είναι ένας τρόµος από τον οποίον δυσκολεύεται πολύ ο εγκέφαλος να αναρρώσει. Πολλές υπάρξεις έχουν αντιµετωπίσει µάχες, βασανιστήρια, επαναλαµβανόµενη παιδική κακοµεταχείριση, βιασµό και βίαιη επίθεση. Κάθε ένα από αυτά προκαλεί µια κοινή βιολογική και νευρολογική επίδραση όταν αντιλαµβανόµαστε το τραυµατικό γεγονός σαν ανεξέλεγκτο, µε αποτέλεσµα να αφηνόµαστε αβοήθητοι.
∆εν υπάρχει τίποτα που µπορεί να κάνει ένα παιδί ή βρέφος εκτός από το να κλωτσά και να στριγγλίζει καθώς το τραβολογούµε στο ιατρείο του παιδίατρου.

Πώς µπορεί να µην κλάψει κάποιος γι’ αυτά τα πράγµα- τα, πώς µπορεί να µη νοιάζεται; Πώς µπορεί να συνεχίζεται αυτό το πράγµα για τόσο καιρό, χωρίς να έχει ακουστεί το κλάµα της καρδιάς; Πώς ξεγελαστήκαµε τόσο ώστε να υπνοβατούµε µέσα σε τόση άγνοια και αναισθησία; Αυτά είναι ερωτήµατα για να απαντηθούν από όλους µας, όχι µόνο από τους γιατρούς και τις νοσοκόµες. Σχεδόν κανένας από εµάς δεν έδωσε ικανοποιητική σηµασία, όµως τώρα είναι η ευκαιρία να τα διορθώσουµε όλα αυτά.
Ποια καρδιά αντέχει; Όµως πρέπει, απλά πρέπει να επανασυνδεθούµε µε την τρωτότητά τους που βιάζεται κάθε µέρα. Ναι, δεν υπάρχει άλ- λος τρόπος από το να κολυµπήσουµε µέσα σε έναν ποταµό δακρύων και µέσα σε καρδιές ραγισµένες, αλλά δε θα λυγήσουµε. Αντίθετα, οφείλουµε να διοχετεύσουµε όλα αυτά τα συναισθήµατα σε µια δύναµη που θα µετουσιωθεί σε πράξη και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα να συνέλθει, υπό την έννοια ότι θα έχουµε τη σοφία να σταµατήσουµε να πληγώνουµε.

Τώρα είναι η ευκαιρία να υψώσουµε ανάµεσα στους ανθρώπους µια φωνή και µια κραυγή που θα µεγαλώνει και τελικά θα ακουστεί σε όλο τον κόσµο. Τώρα είναι η ευκαι- ρία µας να αποδείξουµε ότι είµαστε άνθρωποι και αξίζουµε τη θέση µας σε ένα ανθρώπινο σύµπαν.

Με σεβασμό,

Κων/νος Μουρούτης

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English