«Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν… Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.»

«Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν… Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.»

Ρίξε το όπλο σου και σωριάσου πρηνής όταν ακούσεις ανθρώπους..επειδή…Χίλιοι δυο παραφυλάνε σε κοιτάν και δεν μιλάνε.Είσαι σήμερα μονάρχης κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις.
Παρακαλώ σε, σταυραϊτέ, για χαμηλώσου ολίγο,
και δώσ’ μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,
πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάη ο κάμπος!
Πόσες φορές πρέπει να κοιτάξει ο άνθρωπος ψηλά,πιο ψηλά και απο τα βουνά αυτά,προτού να μπορέσει να δει τα σύννεφα,τον ουρανό;
Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο.

Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή, του φοβερού του κλέφτη
με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται,
αδελφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβηώνται, πάνε…
Φωνάζω το βάρβαρο ουρλιαχτό μου πάνω από τις στέγες του κόσμου.Ψυχή που ξέρει να πονεί ξέρει και να πεθαίνει..Όνειρο ονείρου τ’ όνειρο που είδα με ξύπνια μάτια!

Έλληνα! Ε, Έλληνα! Του κάμω, τι ζητάς εδώ;
είμαι νεκρός, μου κάμει…
Ti είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ΄ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε,μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα,παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Μεριάστε λοιπόν να διαβώ έτσι όπως έρχομαι με τα πενήντα μου χρόνια..δεν είμαι άντρας εγώ,είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια.
Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης..

Χρωστώ ουχί σε δανειστές παρεκτός στους ποιητές μας…

Με ιερό δέος προς εκείνους όλους που η πένα τους διαπερνά τα σωθικά μου…

Κων/νος Μουρούτης

Εγγραφή στο Newsletter

 

Επικοινωνία
Dr. Mouroutis Konstantinos
Επίσημη και μοναδική ιστοσελίδα
In English